คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า นายถมยา สาระศรี สามีโจทก์ที่ ๑ และเป็นบิดาโจทก์ที่ ๒ ได้เอาประกันชีวิตแบบสะสมทรัพย์ไว้กับจำเลยมีกำหนด ๒๐ ปี จำนวนเงินประกัน ๕๐,๐๐๐ บาท นายถมยาถึงแก่กรรมด้วยโรคลมปัจจุบันโจทก์ทั้งสองซึ่งเป็นผู้รับประโยชน์ตามกรมธรรม์ประกันชีวิตได้แจ้งให้จำเลยทราบ และขอรับเงินตามกรมธรรม์นั้น จำเลยปฏิเสธไม่ยอมจ่าย ขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน ๕๐,๙๓๗.๕๐ บาทให้โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ในต้นเงิน ๕๐,๐๐๐ บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ
จำเลยให้การว่า นายถมยาได้แถลงต่อแพทย์ผู้ตรวจสุขภาพของจำเลยว่าสุขภาพไม่ทรุดโทรมในทางหนึ่งทางใด ไม่เคยได้รับการรักษาเกี่ยวกับโรคไตมาก่อนและไม่เคยรับคำแนะนำหรือรักษาตัวในโรงพยาบาลในระยะเวลา ๕ ปีก่อนขอเอาประกัน เมื่อโจทก์ขอรับเงินประกัน จำเลยจึงทราบว่าก่อนเอาประกันชีวิตกับจำเลยนั้น นายถมยาเคยป่วยเป็นโรคไตเรื้อรังและเคยได้รับการรักษาพยาบาลเกี่ยวกับโรคไตที่โรงพยาบาลมาก่อนที่จะขอเอาประกันไม่ถึง ๕ ปี นายถมยาเจตนาไม่เปิดเผยความจริง จำเลยได้แจ้งปฏิเสธการจ่ายเงินตามสัญญาประกันชีวิตไปยังโจทก์เมื่อวันที่ ๔ กันยายน ๒๕๑๓ อันเป็นการบอกล้างนิติกรรมกรมธรรม์ประกันชีวิตรายนี้ เป็นผลให้สัญญาประกันชีวิตตกเป็นโมฆะ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงิน ๕๐,๐๐๐ บาทแก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ ๔ กันยายน ๒๕๑๓ ซึ่งเป็นวันที่จำเลยแจ้งปฏิเสธการจ่ายเงินเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเงินให้โจทก์เสร็จ
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ในเรื่องที่นายถมยาเคยเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลในระยะเวลา ๕ ปีก่อนขอเอาประกันนั้น ฟังได้ว่าเป็นความจริง และนายถมยาละเว้นเสียไม่เปิดเผยข้อความจริงดังกล่าว จึงมีข้อที่ต้องพิเคราะห์ว่าการละเว้นไม่เปิดเผยข้อความจริงอันนี้อาจจะจูงใจให้จำเลยผู้รับประกันภัยบอกปัดไม่ยอมทำสัญญาหรือไม่
ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อความจริงอย่างไรจะถือว่าอาจจูงใจผู้รับประกันภัยให้เรียกเบี้ยประกันภัยสูงขึ้น หรือบอกปัดไม่ยอมทำสัญญาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๘๖๕ ต้องถือเอาตามความคิดเห็นของวิญญูชนทั่วไปเป็นหลัก จะถือว่าถ้ามีการปกปิดความจริงไม่ว่าประการใด ๆ แล้ว จะทำให้สัญญาเป็นโมฆียะไปเสียทั้งหมดหาได้ไม่ (คำพิพากษาฎีกาที่ ๗๑๕/๒๕๑๓) เห็นได้ว่า ในขณะที่นายถมยาขอเอาประกันชีวิตกับจำเลยนั้น นายถมยามีสุขภาพดี แพทย์ผู้ตรวจไม่พบโรคไต แสดงว่าโรคไตของนายถมยาอาจหายแล้ว หรือไม่อยู่ในชั้นร้ายแรง นายถมยาถึงแก่กรรมเพราะเส้นโลหิตแตกในสมอง มิใช่ด้วยโรคไต ฉะนั้น ที่นายถมยามิได้เปิดเผยเรื่องที่เคยเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลมาก่อนขอเอาประกันภัยให้จำเลยทราบนั้น จึงไม่อาจอนุมานเอาได้ว่า ถ้าได้เปิดเผยข้อความจริงเช่นนั้นจะจูงใจจำเลยให้บอกปัดไม่ยอมทำสัญญา อันจะทำให้สัญญาเป็นโมฆียะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๘๖๕ จำเลยต้องรับผิดตามสัญญา
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
