คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า น.ส.กิมลี้ตายแล้วโดยไม่มีพินัยกรรมมีทรัพย์มรดกหลายอย่างตามบัญชีทรัพย์สินท้ายฟ้องรวม ๑๒๘,๔๑๗ บาท จำเลยทั้งสองสมคบกันยึดถือทรัพย์สินของผู้ตายไว้ในครอบครองเพื่อตน ไม่ยอมแบ่งให้โจทก์ ต่อมาได้ยื่นคำร้องขอรับมรดกที่ดินโฉนดที่ ๒๙๙๐ และที่ ๓๐๒๘ ของผู้ตายเอาเป็นกรรมสิทธิของตนแต่ผู้เดียวขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยทั้งสองแบ่งทรัพย์มรดกให้โจทก์ ๑ ใน ๔ ส่วน คิดเป็นเงิน ๓๐,๑๐๔ บาท ๒๕ สตางค์ จำเลยทั้งสองรับว่าผู้ตายเป็นพี่สาวโจทก์และจำเลยมีทรัพย์มรดกหลายอย่างจริงแต่ทรัพย์ตามบัญชีท้ายคำให้การของจำเลยไม่ใช่ของผู้ตาย เป็นของจำเลยที่ ๑ และเป็นของผู้มีชื่อในบัญชีนั้น และไม่มีอยู่กับจำเลยที่ ๑ ผู้ตายมีเจ้าหนี้รวมเป็นเงิน ๑๙,๒๕๘ บาท
จำเลยที่ ๑ รับธุระจัดการศพ ประมาณเป็นเงิน ๑๕,๐๐๐ บาท เงินสองจำนวนจำเลยต้องหักออกจากกองมรดกก่อนแบ่งจำเลยขอรับมรดกที่ดินโฉนดที่ ๒๙๙๐ และ ๓๐๒๘ จริง เพราะเป็นของจำเลยที่ ๑ มาแต่เดิมซึ่งได้ลงชื่อผู้ตายไว้ในฐานะนิติกรรมอำพราง แต่โดยที่ผู้ตายไปแล้วการเอาที่ดิน ๒ แปลงนี้คืนจึงต้องจัดการไปในวิธีการรับมรดก ฯลฯ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าทรัพย์ท้ายฟ้องอันด้บ ๑ ถึง ๔๑ (เว้นแต่ฉางข้าว เรือน และครัวอย่างละ ๑ หลัง ซึ่งปลูกอยู่++ฟ้องอันดับ ๕ ฉางเป็นของจำเลยที่ ๑ เรือน++ของนางทองสุข) เป็นทรัพย์มรดกของ++อันดับที่ ๔๑ ที่กลายเป็นเงินสด ๑๘,๐๐๐ บาท ++ทรัพย์มรดกฟังได้ว่าอยู่ในครอบครองของ++จำเลยทั้งสองนำทรัพย์มรดกดังกล่าวมา++กันเองกับโจทก์ก่อน ถ้าไม่ตกลงให้++ ++ยังไม่ปรากฏว่าผู้จำนำมาไถ่ถอน++เป็นสิทธิแล้ว จะเอามาแบ่ง++มีส่วนได้ในทรัพย์ดังกล่าว++ ข้อที่จำเลยขอหักเป็นค่าปลงศพนั้น จำเลยไม่ใช่ผู้จัดการมรดก และค่าจะปลงศพก็ยังไม่แน่นอนละหนี้สินก็ไม่มีหลักฐานจำเลยควรฟ้องแย้งเข้ามาให้ผู้รับมรดกรับผิดชอบตามส่วนและผู้รับมรดกอาจมีข้อต่อสู้ว่าไม่ต้องรับผิด
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เฉพาะข้อที่ว่าที่ดินอันดับที่ ๑ และ ๒ โฉนดที่ ๒๙๙๐ และ ๓๐๒๘ เป็นของจำเลยที่ ๑ ไม่ใช่ทรัพย์มรดกให้หักเงินค่ารักษาผู้ตาย ๘๐ บาท กับค่าปลงศพ ๓,๐๐๐ บาท จากกองมรดกก่อนแบ่งให้โจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาเฉพาะที่ดินอันดับที่ ๑,๒ ว่าเป็นมรดกผู้ตาย จำเลยฎีกาว่าทรัพย์หมายเลข ๗,๘,๙ และ ๑๑ ไม่มีที่จำเลยและทรัพย์หมายเลข ๑๐ ผู้ตายยกให้จำเลยแล้ว กับเงิน ๑๓,๐๐๐ บาท ซึ่งจำเลยชำระแก่เจ้าหนี้ผู้ตายแทนกองมรดก ขอให้หักให้จำเลย
ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องที่ดินโฉนดที่ ๒๙๙๐ และ ๓๐๒๘ นั้น จำเลยให้การต่อสู้ว่าเป็นของจำเลย แต่ลงชื่อผู้ตายไว้ในฐานะนิติกรรมอำพราง และปรากฏตามบัญชีท้ายคำให้การว่าจำเลยเป็นผู้ออกเงินซื้อ ในชั้นนำสืบจำเลยสืบพยานว่าที่ทำเช่นนี้เพื่อปกปิดสามี และมีนางทองสุขผู้เป็นทายาทเบิกความรับรองมีเหตุพอเชื่อได้ และการสืบของจำเลยเช่นนี้ก็เป็นการสืบตามประเด็นที่ให้การจต่อสู้ไว้ มิใช่สืบนอกประเด็น และการที่จำเลยขอประกาศรับมรดกผู้ตาย ก็เป็นวิธีการที่จะให้ได้โฉนดมาในนามของจำเลย ส่วนฎีกาของจำเลยเกี่ยวกับทรัพย์หมายเลข ๗,๘,๙ และ ๑๑ นั้น จำเลยให้การว่าไม่มีอยู่กับจำเลยที่ ๑ ในชั้นนำสืบจำเลยว่าสืบทรัพย์เหล่านี้ผู้ตายยกให้บุตรจำเลยที่ ๑ เห็นว่าการที่จำเลยให้การและสืบพยานเช่นนี้แสดงให้เห็นว่าเป็นการปิดบังเอาเปรียบในเชิงคดีทั้ง ๆ ที่รู้ดีแล้วว่าทรัพย์อยู่ที่ไหน แสดงข้อพิรุธในความสุจริต ที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยให้เป็นมรดกนั้นไม่มีเหตุจะแก้ไข ทรัพย์หมายเลข ๑๐ ฟังว่าเป็นของผู้ตาย ส่วนเงิน ๑๓,๐๐๐ บาท กองมรดกไม่ควรต้องรับผิดชอบ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
