คำฟ้องและคำให้การ
คดีเดิมโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานขับรถยนต์โดยประมาทชนผู้อื่นถึงแก่ความตาย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์แต่ให้ขังจำเลยไว้ในระหว่างอุทธรณ์ เว้นแต่จำเลยจะมีประกัน
โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลย นายประถม ศรีเกิด ได้ยื่นคำร้องขอให้ปล่อยตัวจำเลยชั่วคราวในระหว่างอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งอนุญาต โดยกำหนดเบี้ยปรับตามสัญญาประกันสองแสนบาท นายประถมได้ทำสัญญาประกันไว้ต่อมาศาลอุทธรณ์ได้ส่งคำพิพากษาไปให้ศาลชั้นต้นอ่านให้คู่ความฟังศาลชั้นต้นจึงได้จัดส่งหมายนัดฟังคำพิพากษาให้แก่จำเลยและนายประกันแต่ส่งหมายให้ไม่ได้ ศาลชั้นต้นจึงสั่งให้ประกาศวันเวลานัดอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้นายประกันทราบที่หน้าศาล กำหนดให้นายประกันนำตัวจำเลยมาส่งศาลในวันนัดอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ถึงวันนัดนายประกันและจำเลยไม่มาศาล ศาลชั้นต้นจึงออกหมายจับจำเลยและสั่งปรับนายประกันตามสัญญา นายประถมนายประกันได้ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นขอให้สั่งงดหรือเพิกถอนคำสั่งปรับนายประกันเสีย เพราะนายประกันไม่ทราบ และไม่เคยได้รับหมายของศาลที่ให้ส่งตัวจำเลยเลย
ศาลชั้นต้นไต่สวนคำร้องแล้วฟังว่า เหตุที่นายประกันผู้ร้องไม่ได้รับหมายนัดเป็นเพราะพนักงานเดินหมาย กองบังคับคดีแพ่ง นำหมายไปส่งยังไม่ทันถึงบ้านนายประกันก็กลับเสีย แต่อย่างไรก็ดีศาลชั้นต้นเห็นว่าศาลได้ปิดประกาศไว้ที่หน้าศาลแล้ว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 79 ย่อมจะมีผลเท่ากับว่านายประกันได้ทราบหมายนัดแล้ว แต่โดยเหตุที่ผลที่สุดของคดีนี้ศาลได้ปล่อยตัวจำเลยพ้นข้อหาไป ศาลชั้นต้นจึงใช้ดุลพินิจสั่งลดเบี้ยปรับลง คงให้ปรับนายประกันสองพันบาท นายประกันอุทธรณ์คำสั่งว่า กรณียังไม่มีเหตุที่จะให้ศาลใช้วิธีประกาศหน้าศาลได้ ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว เห็นว่า คดียังไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 79 วรรคแรก ที่ศาลจะสั่งให้ใช้วิธีปิดประกาศหน้าศาลให้นายประกันส่งตัวจำเลยมาศาลได้
นายประกันยังไม่ผิดสัญญาประกัน พิพากษากลับ เป็นไม่ปรับนายประกัน พนักงานอัยการฎีกา ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว เห็นว่า การที่พนักงานเดินหมายนำหมายไปส่ง แต่ไปยังไม่ทันถึงบ้านนายประกัน พอไปพบคนที่เดินทางอยู่ สอบถามได้ความว่าเขาไม่รู้จักนายประกัน พนักงานเดินหมายผู้นั้นก็กลับเสีย เพียงเท่านั้นย่อมถือไม่ได้ว่าเป็นกรณีที่ไม่สามารถส่งหมายให้แก่นายประกันได้ ดังที่ได้มีบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 79 วรรคแรกตอนต้น ศาลชั้นต้นเองก็ยังวินิจฉัยไว้ว่ามิใช่เป็นความผิดของนายประกัน ฉะนั้น กรณีจึงยังไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่ศาลจะนำวิธีการอย่างอื่นมาใช้แทนการส่งหมายโดยวิธีธรรมดา ดังที่ได้บัญญัติไว้ในมาตรา 79 วรรคแรกตอนท้ายได้
ดังนั้น การที่ศาลชั้นต้นได้สั่งให้ปิดประกาศที่หน้าศาลแทนการส่งหมายนัดให้นายประกันทราบโดยวิธีธรรมดา จึงเป็นการมิชอบ ยังถือไม่ได้ว่า นายประกันได้ทราบวันนัดของศาลแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยกับความเห็น ของศาลอุทธรณ์ว่า นายประกันยังไม่ได้ประพฤติผิดสัญญาประกันที่ได้ทำไว้ต่อศาล ยังปรับนายประกันไม่ได้ ฎีกาของพนักงานอัยการฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
