คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นเมื่อวันที่ ๒๒ เมษายน ๒๕๓๑ ว่า เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของสหกรณ์การเกษตรชาวไร่ยาสูบลานนาไทย จำกัด ลูกหนี้ (จำเลย) ได้มีหนังสือลงวันที่ ๑๔ มีนาคม ๒๕๓๑ ยืนยังให้ผู้ร้องชำระหนี้เงินทดรองค่าใบยาแห้งจำนวน ๑๒๓,๒๘๐.๑๗ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ ๑๒ ต่อปี และชำระหนี้ค่าปุ๋ยจำนวน ๑๔๓,๖๐๔.๑๕ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ ๑๕ ต่อปี นับแต่วันที่ ๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๗ เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ โดยให้ผู้ร้องนำเงินไปชำระให้แก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายใน ๑๔ วัน นับแต่วันได้รับหนังสือ ซึ่งครบกำหนดชำระในวันที่ ๒๘ มีนาคม ๒๕๓๑ ผู้ร้องจึงมาร้องคัดค้านว่าผู้ร้องมิได้เป็นหนี้สหกรณ์การเกษตรชาวไร่ยาสูบลานนาไทย
จำกัด ลูกหนี้ เนื่องจากสัญญาที่ทำขึ้นเป็นกรณีคู่สัญญาทำขึ้นโดยมีเจตนาลวง ไม่ประสงค์จะผูกพันกัน เพราะกรรมการของลุกหนี้ได้ขอร้องให้ผู้ร้องเข้าทำสัญญารับเป็นลูกหนี้เพื่อเป็นการเพิ่มทรัพย์สินให้แก่ลูกหนี้ และหนี้ดังกล่าวขาดอายุความแล้ว ศาลชั้นต้นและมีคำสั่งว่า ผู้ร้องคัดค้านการยืนยันหนี้ของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เกิน ๑๔ วัน ตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ มาตรา ๑๑๔ วรรคสาม จึงไม่รับคำคัดค้าน คืนค่าขึ้นศาลทั้งหมด
คำพิพากษาศาลล่าง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ มาตรา ๑๑๔ วรรสาม ผู้ร้องจะต้องร้องคัดค้านเสียภายในสิบสี่วันนับแต่ได้รับแจ้งความยืนยันหนี้ ฉะนั้น ผู้ร้องจะต้องคัดค้านภายในวันที่ ๒๘ มีนาคม ๒๕๓๑ เมื่อผู้ร้องมายื่นคำร้องคัดค้านในวันที่ ๒๒ เมษายน ๒๕๓๑ เกินระยะเวลาตามที่กฎหมายกำหนด ซึ่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์อาจมีคำขอต่อศาลให้บังคับให้ผู้ร้องชำระหนี้ได้อยู่แล้วตามมาตรา ๑๑๔ วรรคสี่ จึงต้องถือว่า หนี้ที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีหนังสือยืนยันไปนั้นเป็นหนี้เด็ดขาดแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
