คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาแสดงว่าที่ดินเนื้อที่ ๓๐ ไร่ตามแผนที่ท้ายฟ้องเป็นของโจทก์ และให้ขับไล่นายทาจำเลยและบริวารออกไป นายทาจำเลยให้การต่อสู้ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย โจทก์ไม่เคยครอบครองหรือเกี่ยวข้อง ในระหว่างพิจารณา พอสืบพยานโจทก์เสร็จ ก่อนวันนัดสืบพยานจำเลยนายทาจำเลยตาย ศาลมีคำสั่งตั้งนางเงินภรรยาจำเลยเป็นคู่ความแทนจำเลยผู้มรณะ นางเงินยื่นคำร้องว่าที่พิพาทเป็นของนายทาจำเลยกับนางเงินมีกรรมสิทธิ์ร่วมกัน ขอเป็นจำเลยร่วมกับนายทาจำเลย และว่าเมื่อได้รับอนุญาตแล้วจะยื่นคำให้การแก้คดีโจทก์ ศาลชั้นต้นสั่ง "สำเนาให้โจทก์อนุญาต" ต่อมานางเงินยื่นคำให้การต่อสู้คดีมีข้อความเพิ่มเติมมากกว่าคำให้การของนายทาจำเลย ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับคำให้การ นางเงินอุทธรณ์คำสั่งว่า ตนร้องสอดเข้ามาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๕๗ (๑) ไม่ใช่ ๕๗ (๒) ดังที่ศาลอ้าง ทั้งศาลชั้นต้นก็ได้สั่งอนุญาตให้ตนยื่นคำให้การแก้คดีไว้แล้ว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน นางเงินฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า นางเงินร้องสอดเข้ามาในคดีโดยอ้างว่าตนเป็นภรรยาของนายทา และมีกรรมสิทธิ์ร่วมกันายทา ๆ จำเลยก็ให้การต่อสู้ว่าโจทก์ไม่ใช่เจ้าของที่พิพาท อันเป็นการโต้เถียงครอบคลุมไปถึงทรัพย์พิพาททั้งหมด การที่นางเงินร้องสอดเข้ามาก็มิได้แสดงให้เห็นว่าที่ดินส่วนของตนอยู่ตรงไหน ตอนใด ทั้งมิได้แสดงเหตุให้เห็นว่านายทาต่อสู้คดีไว้ขัดแย้งต่อสิทธิของตนประการใด ประเด็นสำคัญข้อแพ้ชนะที่มีว่าโจทก์เป็นเจ้าของหรือไม่ และตามคำร้องของนางเงินก็ขอเข้าเป็นจำเลยร่วมกับจำเลยเดิม หาได้ขอเข้าเป็นคู่ความอีกฝ่ายหนึ่ง คือ เป็นฝ่ายที่สามไม่ จึงต้องถือว่าร้องสอดเข้าเป็นจำเลยร่วมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๕๗ (๒)
จำเลยเดิมได้ยื่นคำให้การไว้แล้ว และสืบพยานโจทก์เสร็จแล้ว จำเลยเดิมย่อมไม่มีสิทธิยื่นคำให้การได้อีก จำเลยร่วมจึงไม่มีสิทธิยื่นอีกเช่นกัน โดยต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๕๘ มิให้ใช้สิทธิอย่งาอื่นนอกจากสิทธิที่มีอยู่แก่คู่ความฝ่ายที่ตนเข้าเป็นจำเลยร่วม แม้นางเงินจะได้กล่าวในคำร้องด้วยว่าจะยื่นคำให้การและศาลชั้นต้นสั่งอนุญาต แต่ต่อมาศาลชั้นต้นก็สั่งไม่รับคำให้การและศาลฎีกาได้ชี้ขาดแล้วว่าร้องสอดเข้ามาตามมมาตรา ๕๗ (๒) และไม่มีสิทธิยื่นคำให้การ คำสั่งอนุญาตของศาลชั้นต้นจึงตกไปในตัว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
