คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ได้รับอนุญาตให้ประกอบการขนส่งประจำทางตามเส้นทางร่วม 7 สาย เมื่อใบอนุญาตขนส่งสิ้นอายุโจทก์ได้ขอต่ออายุ จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ไม่ออกใบอนุญาตให้โจทก์ตามที่เคยปฏิบัติ แต่บังคับให้โจทก์ขายรถยนต์ของโจทก์ให้จำเลยในราคาต่ำ และร่วมกันสั่งให้โจทก์ระงับการเดินรถในเส้นทางต่าง ๆ อันเป็นการขัดต่อรัฐธรรมนูญ ฯ มาตรา 48 และขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน ต่อมาจำเลยที่ 1 ถึงที่ 4 ได้ร่วมกันนำรถยนต์เข้ามาวิ่งในเส้นทางของโจทก์ทุกสาย และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ต้องร่วมกันรับผิดในการทำละเมิดต่อโจทก์ด้วย โจทก์ต้องหยุดเดินรถ 12 วันขาดรายได้ไปสองแสนบาทเศษ ขอให้พิพากษาว่า คำสั่งของจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 เป็นโมฆะ ให้จำเลยที่ 3 ออกใบอนุญาตขนส่งประจำทางทั้ง 7 สาย ให้แก่โจทก์
ห้ามจำเลยที่ 4 นำรถเข้าไปเดินในเส้นทางของโจทก์ ให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายจำเลยที่ 1, 2, 3, 5, 6 และ 7 ให้การว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 2 ในตำแหน่งเพราะไม่ใช่นิติบุคคล จำเลยที่ 3 สั่งระงับการเดินรถของโจทก์ไม่เป็นการละเมิดเพราะใบอนุญาตเดินรถของโจทก์สิ้นอายุแล้ว โจทก์จะขายรถยนต์ของโจทก์หรือไม่เป็นสิทธิของโจทก์ จำเลยที่ 4 นำรถเข้าวิ่งโดยได้รับอนุญาตแล้ว โจทก์ไม่เสียหายเท่าที่ฟ้อง จำเลยที่ 5, 6 และ 7 ปฏิบัติหน้าที่ราชการโดยชอบไม่ต้องรับผิดเป็นส่วนตัว ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 4 และที่ 8 ให้การและฟ้องแย้งเป็นใจความเช่นเดียวกับจำเลยที่ 1 กับพวกและว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม โจทก์ยังคงเดินรถประจำทางรวม 5 เส้นทางเป็นการละเมิดสิทธิของจำเลยที่ 4 ขอให้ใช้ค่าเสียหายโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า
โจทก์นำรถออกรับคนโดยสารไม่เป็นการละเมิด เพราะจำเลยที่ 4 ไม่มีคุณสมบัติที่จะประกอบการขนส่ง ขอให้ยกฟ้องแย้งในวันนัดชี้สองสถานศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน และนัดฟังคำพิพากษาสั่งให้แยกฟ้องแย้งของจำเลยที่ 4 และที่ 8 ออกจากคดีนี้เพื่อให้ฟ้องเข้ามาใหม่ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องคดีนี้เสีย โดยอ้างเหตุว่าจำเลยที่ 1, 2 และ 3 ได้พ้นตำแหน่งเกี่ยวกับการขนส่งแล้ว หากดำเนินคดีไปจะเป็นภาระแก่ผู้ที่จะมารับหน้าที่แทน จำเลยทั้งแปดคัดค้านว่า โจทก์ไม่มีทางชนะคดีมีผู้เข้ามารับหน้าที่แทนสามารถดำเนินคดีต่อไปได้ จำเลยต้องเสียเวลาและค่าใช้จ่ายมาก โจทก์อาจฟ้องจำเลยอีกได้ ไม่ควรให้โจทก์ถอนฟ้องศาลชั้นต้นอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องอ้างฎีกาที่ 1085/2491 จำเลยที่ 4 และที่ 8 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 4 และที่ 8 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
การที่ศาลจะอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องหรือไม่เป็นดุลพินิจของศาล โดยพิจารณาจากพฤติการณ์และเหตุผลอื่น ๆ โดยทั่วไปในคดีอาทิเช่นความสุจริตในการดำเนินคดีของโจทก์ และผลได้ผลเสียของคู่ความเป็นต้นประกอบด้วย มิใช่พิจารณาเฉพาะเพียงเหตุผลที่จำเลยยกขึ้นเป็นข้อคัดค้านเท่านั้นการที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า แม้จำเลยจะคัดค้านคำร้องขอถอนฟ้อง ศาลชั้นต้นก็เห็นว่าเป็นดุลพินิจของศาลที่ควรอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องนั้น เท่ากับศาลชั้นต้นได้วินิจฉัยให้แล้วว่า คำร้องคัดค้านของจำเลยยังไม่มีเหตุผลเพียงพอที่ศาลชั้นต้นจะสั่งไม่อนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้อง จึงเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 141 แล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
