คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีไม้สักแปรรูปอันเป็นไม้หวงห้ามจำนวน555 ชิ้น ปริมาตรเนื้อไม้ 3.55 ลูกบาศก์เมตร ไว้ในครอบครอง โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 48, 73, 74 พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2503 มาตรา 17
จำเลยให้การต่อสู้ว่า ไม้ของกลางมิใช่ไม้แปรรูป หากเป็นเตียงนอนอยู่ในสภาพเป็นของใช้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ซื้อไม้ของกลางในสภาพเป็นเตียงนอนสำเร็จรูปมา แต่ทำให้เป็นรูปลักษณะของเตียงนอนไว้เพื่อพรางเลี่ยงกฎหมาย พิพากษาว่าจำเลยผิดฐานมีไม้สักแปรรูปไว้ในครอบครองไม่รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 48, 73, 74 พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2503 มาตรา 17
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า ไม้ของกลางมีสภาพเป็นเตียงนอนซึ่งเป็นเครื่องใช้โดยสมบูรณ์ ไม่ใช่ไม้แปรรูปตามกฎหมาย
ศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว เห็นว่า ในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลยนั้น ศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยมาแล้วจากพยานหลักฐานในสำนวน ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 222 ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า ไม้ของกลางมีลักษณะใหม่และสด ตัดมาจากป่าไม้เกินสองปี แต่ละชิ้นไม่มีรอยดวงตราของเจ้าหน้าที่ประทับไว้ ดูไม่ออกว่าเป็นชิ้นส่วนของเตียงนอน เพียงแต่ไสกบตบแต่ง และบางชิ้นทาแชลแล็คไว้ ฟังไม่ได้ว่าไม้สักของกลางอยู่ในสภาพเป็นเตียงนอนสำเร็จรูปอันอยู่ในสภาพเป็นเครื่องใช้โดยสมบูรณ์ ลักษณะของไม้ดังกล่าวประกอบเป็นเครื่องใช้พอเป็นพิธี มิได้มีเจตนาจะใช้เป็นเตียงนอนอย่างจริงจัง แต่เป็นการทำเพียงให้เห็นเป็นรูปลักษณะของเตียงนอนเพื่อพรางหรือลวงโดยเจตนาจะหลีกเลี่ยงกฎหมาย จะถือว่าเป็นไม้ที่อยู่ในสภาพเป็นเครื่องใช้ตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2503 มาตรา 4(4) หาได้ไม่ ฎีกาจำเลยไม่มีเหตุที่ศาลฎีกาจะเปลี่ยนแปลงคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
