คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า นายเฉลียว เล็กกำพุช ผู้เสียหายกับจำเลยได้โต้เถียงท้าทายซึ่งกันและกันแล้วนายเฉลียวได้ชักอาวุธวิ่งเข้าหาจำเลย จำเลยจึงใช้ปืนลูกซองยาวยิงนายเฉลียวบาดเจ็บสาหัสและกระสุนได้พลาดไปถูกเด็กชายประสิทธิ์หรือเต๋า ท่าพริก ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80, 90, 91, 60จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันพอสมควรแก่เหตุตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 แม้จำเลยจะให้การรับสารภาพก็ไม่มีความผิด และที่กระสุนปืนพลาดไปถูกเด็กชายประสิทธิ์หรือเต๋า ท่าพริก ถึงแก่ความตายด้วยนั้น จำเลยก็ไม่มีความผิดเช่นกัน พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 บทหนึ่ง และมาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 อีกบทหนึ่ง จำคุกจำเลย 20 ปี จำเลยอายุ 17 ปี ลดมาตราส่วนโทษกึ่งหนึ่งตามมาตรา 75 จำคุก 10 ปี
จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษอีกกึ่งหนึ่งตามมาตรา 78 คงจำคุกจำเลย 5 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า นายเฉลียวผู้เสียหายกับนางสำราญพี่สาวจำเลยด่าท้าทายและจะทำร้ายกัน จำเลยรู้เห็นเหตุการณ์นั้นโดยตลอด จึงถือปืนลูกซองยาวบรรจุกระสุนพร้อมของนายไวไปยืนคุมเชิงห่างนายเฉลียวเพียง 3 วา พฤติการณ์ของจำเลยเป็นเชิงท้าทายและเป็นการแสดงเจตนาให้เห็นว่า จำเลยเข้าร่วมเป็นฝ่ายนางสำราญพี่สาวจำเลยในการทะเลาะวิวาทและเตรียมตัวจะต่อสู้กับนายเฉลียวอย่างเต็มที่ เมื่อนายเฉลียวท้าให้จำเลยยิงและชักเหล็กแหลมยาว 1 คืบ เดินเข้าไปห่างจำเลยประมาณ 2 วา จำเลยก็เอาปืนลูกซองยาวที่เตรียมมายิงนายเฉลียวทันที ดังนี้ จำเลยจะอ้างว่ากระทำไปเพื่อป้องกันตัวหาได้ไม่ส่วนกระสุนปืนที่จำเลยยิงพลาดไปถูกเด็กชายประสิทธิ์หรือเต๋าถึงแก่ความตายด้วยนั้น เมื่อการกระทำของจำเลยไม่เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย จำเลยก็ต้องมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 60พิพากษายืน
