คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 19 มกราคม 2506 และ 28 มกราคม 2506จำเลยนำเช็คธนาคารกรุงเทพ จำกัด 2 ฉบับ สั่งจ่ายเงินสด 12,000 บาท และ 18,000 บาท ซึ่งจำเลยลงชื่อเป็นผู้สั่งจ่ายมาแลกเงินสด12,000 บาท และ 18,000 บาทไปจากโจทก์และมอบใบหุ้นบริษัทยะลา-วิวัฒนาจำกัด ให้โจทก์ยึดถือไว้ทั้งสองคราว จำเลยให้ผลประโยชน์ตอบแทนแก่โจทก์ทุกเดือนตลอดมาจนถึงเดือนธันวาคม 2514 จำเลยจึงงดโจทก์ทวงถามและให้ทนายทวงถามเงิน 30,000 บาท จำเลยแจ้งให้โจทก์แก้วันที่ในเช็คแล้วนำไปขึ้นเงิน โจทก์ก็แก้ แต่จำเลยในฐานะผู้สั่งจ่ายไม่ยอมลงลายมือชื่อกำกับเป็นเหตุให้ธนาคารไม่จ่ายเงินให้โจทก์ ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยชำระเงิน 30,000 บาทคืนให้โจทก์แล้วรับเช็คและใบหุ้นของจำเลยคืนไป
ฯลฯจำเลยให้การว่า ไม่เคยนำเช็คและใบหุ้นที่โจทก์ฟ้องไปแลกเงินสดจากโจทก์ แต่จำเลยออกเช็คให้นายข่าทรงซึ่งมาขอร้องให้จำเลยออกเช็คเพื่อนำไปประกันการกู้เงินจากโจทก์ และนายข่าทรงยืมใบหุ้นสองฉบับของจำเลยไปให้โจทก์ยึดถือเพื่อการกู้เงินดังกล่าวศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องโจทก์บรรยายว่า จำเลยเอาเช็คมาแลกเงินสดจากโจทก์ไปสองคราว และมอบใบหุ้นให้โจทก์ยึดถือไว้ ไม่มีข้อความว่าจำเลยมอบเช็คและใบหุ้นให้โจทก์ยึดถือไว้เพื่อเป็นประกันการชำระหนี้ ทั้งไม่ได้บรรยายฟ้องว่าโจทก์จำเลยตกลงจำนำตั๋วเงิน(เช็ค) หรือใบหุ้นต่อกันแต่อย่างใด และยังปรากฏในคำฟ้องว่า โจทก์ให้ทนายมีหนังสือทวงถามให้จำเลยเอาเงินมาคืน ไม่มีลักษณะเป็นการบังคับจำนำ การที่จำเลยออกเช็คให้โจทก์ยึดถือไว้ ตามพฤติการณ์น่าเชื่อว่าออกเพื่อชำระหนี้เงินยืม ส่วนที่มอบใบหุ้นให้โจทก์ยึดถือไว้ด้วยก็เพื่อให้โจทก์ยอมให้จำเลยยืมเงินเท่านั้น กรณีไม่เป็นจำนำดังที่โจทก์ฎีกาพิพากษายืน
