คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับภรรยาได้ร่วมกันยืมเงินโจทก์ไป ต่อมาจำเลยกับภรรยาได้หย่าขาดจากกัน จำเลยกับภรรยาได้บันทึกไว้หลังทะเบียนหย่าว่าภรรยาได้ยืมเงินโจทก์ไป โจทก์ถือว่าเงินที่ยืมไปนั้นเป็นหนี้ร่วมระหว่างจำเลยกับภรรยา จำเลยต้องรับผิดครึ่งหนึ่งได้ให้ทนายทวงถามให้จำเลยชำระ แต่จำเลยก็ไม่ชำระจึงขอให้ศาลบังคับจำเลยให้การว่า ไม่เคยยืมเงินโจทก์ บันทึกหลังทะเบียนหย่าไม่ใช่หลักฐานแห่งการกู้ยืม จำเลยลงชื่อในบันทึกเพราะสำคัญผิดในสารสำคัญแห่งนิติกรรม บันทึกนั้นจึงเป็นโมฆะ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยและภรรยาได้ยืมเงินโจทก์ไปจริงเป็นหนี้ร่วมที่จำเลยจะต้องรับผิดชดใช้คืนให้โจทก์
จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้ให้จำเลยและภรรยายืมเงินไปจริง บันทึกหลังทะเบียนหย่าเป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 โจทก์นำมาฟ้องเรียกหนี้อันเกิดจากการกู้ยืมได้จำเลยไม่ได้ลงชื่อในบันทึกโดยสำคัญผิด บันทึกหลังทะเบียนหย่าเป็นเพียงหลักฐานการกู้ยืมเงิน ไม่ใช่สัญญากู้ยืม แม้มิได้ปิดอากรแสตมป์ตามประมวลรัษฎากร ก็รับฟังเป็นพยานได้ ดังนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 368/2506พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย
