คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ออกเช็คของธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัด สาขาวรจักร์สั่งจ่ายเงินจำนวนรวม ๕ ฉบับ ทุกฉบับลงวันสั่งจ่ายวันที่ ๑๘ ตุลาคม ๒๕๑๙ ชำระหนี้ให้นายบุ้งอิงผู้เสียหาย ครั้นเช็คถึงกำหนด ผู้เสียหายได้นำเช็คทั้ง ๕ ฉบับ เข้าบัญชีเพื่อเรียกเก็บเงิน ปรากฏว่าธนาคารตามเช็คปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คทุกฉบับ ทั้งนี้โดยจำเลยออกเช็คโดยเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค และจำเลยโดยเจตนาทุจริตได้หลอกลวงนายบุ้งอิงด้วย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๙๐, ๓๔๑
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ผู้เสียหายเข้าเป็นโจทก์ร่วมกับพนักงานอัยการ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยไม่ได้ลงวันเดือนปีในเช็คพิพาทโจทก์ร่วมเป็นผู้ลงเอง จึงถือว่าไม่มีวันที่จำเลยกระทำผิด จำเลยไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค และพยานหลักฐานโจทก์ฟังไม่ได้ว่าจำเลยกระทำผิดฐานฉ้อโกง พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์
โจทก์ร่วมอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ร่วมฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหามาสู่ศาลฎีกาเฉพาะข้อหาความผิดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค ซึ่งศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงว่าเช็คพิพาททั้ง ๕ ฉบับตามฟ้องจำเลยออกให้โจทก์ร่วมโดยไม่ได้ลงวันเดือนปีที่ออกเช็ค เห็นว่า วันที่ลงในเช็คเป็นกำหนดเวลาที่ผู้ออกเช็คสั่งธนาคารให้จ่ายเงิน จึงเป็นสาระสำคัญของการกระทำความผิดฐานนี้ เช็คที่ยังไม่ได้ลงวันเดือนปีย่อมถือได้ว่าไม่มีวันที่ผู้ออกเช็คกระทำความผิด การที่โจทก์ร่วมอ้างว่าได้ลงวันเดือนปีในเช็คตามที่จำเลยและภริยาบอกให้ลงก็มีผลเพียงให้เช็คพิพาทมีรายการสมบูรณ์เพื่อใช้สิทธิฟ้องร้องกันในทางแพ่งเท่านั้น หามีผลเป็นความผิดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คไม่
ที่โจทก์ร่วมฎีกาว่า จำเลยออกเช็คตามฟ้องทั้ง ๕ ฉบับ สั่งจ่ายเงินรวม ๑๐๐,๐๐๐ บาท ในวันเดียวกันเป็นความผิดกรรมเดียวไม่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลแขวงธนบุรีนั้น เห็นว่าเมื่อวินิจฉัยแล้วว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดฐานออกเช็คโดยเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓ ดังโจทก์ฟ้องแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องพิจารณาว่าการออกเช็คทั้ง ๕ ฉบับนั้นเป็นกรรมเดียวหรือต่างกรรม และศาลแขวงธนบุรีมีอำนาจพิจารณาพิพากษาหรือไม่ ฎีกาของโจทก์ร่วมข้อนี้จึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
