คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 ได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินสัญญาจะจ่ายเงินจำนวน 50,000 บาทให้แก่โจทก์ และจำเลยที่ 2 ได้ลงชื่อรับรองเป็นอาวัล ในวันเดียวกันจำเลยที่ 1 ได้ขายตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวให้แก่โจทก์ตามมูลค่าแห่งตั๋ว โดยจำเลยทั้งสองได้ทำสัญญาให้ไว้แก่โจทก์ว่า เมื่อถึงกำหนดใช้เงินหากจำเลยที่ 1 ไม่ใช้เงินก็ดี ใช้เงินล่าช้ากว่ากำหนดก็ดี ตั๋วสัญญาใช้เงินสูญหายก็ดี จำเลยที่ 1 ยอมใช้เงินตามมูลค่าแห่งตั๋วพร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยที่ 2 ได้ลงชื่อเป็นผู้ค้ำประกันในสัญญานั้นด้วย โดยยอมรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 ครั้นครบกำหนดใช้เงินจำเลยที่ 1 ไม่ชำระเงินตามตั๋ว จึงขอให้ศาลพิพากษาบังคับจำเลยทั้งสองให้การว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1001 จำเลยที่ 2 ในฐานะผู้ค้ำประกันก็หลุดพ้นความรับผิดด้วย
ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าคดีโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 100 พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 79,125 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1001 หรือไม่ว่า ตามฟ้องโจทก์เห็นได้ว่าโจทก์ฟ้องบังคับเรียกเงินตามหนังสือรับรองการมอบตั๋วสัญญาใช้เงินตามเอกสารหมาย จ.4 ซึ่งศาลฎีกาเห็นว่าแม้ตั๋วสัญญาใช้เงินจะขาดอายุความฟ้องร้อง แต่สิทธิเรียกร้องตามหนังสือรับรองการมอบตั๋วสัญญาใช้เงินเอกสารหมาย จ.4 เป็นสัญญาอีกฉบับหนึ่งต่างหากจากตั๋วสัญญาใช้เงิน เมื่อเอกสารดังกล่าวมีข้อความว่าหากจำเลยที่ 1 ไม่จ่ายเงินตามมูลค่าแห่งตั๋วสัญญาใช้เงินฉบับนี้ก็ดี หรือจ่ายเงินล่าช้ากว่ากำหนดที่ระบุไว้ในตั๋วสัญญาใช้เงินฉบับนี้ก็ดี หรือเพราะเหตุแห่งตั๋วสัญญาใช้เงินฉบับนี้สูญหายไปก็ดีจำเลยที่ 1 ยอมชดใช้เงินตามมูลค่าแห่งตั๋วสัญญาใช้เงินฉบับนี้พร้อมด้วยค่าดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปีให้แก่โจทก์ โดยจำเลยที่ 2 ยอมเข้าค้ำประกันหนี้รายนี้
ดังนั้นตามคำฟ้อง จำเลยทั้งสองก็ยังต้องรับผิดตามหนังสือรับรองการมอบตั๋วสัญญาใช้เงิน ตามเอกสารหมาย จ.4 ซึ่งข้อสัญญาตามเอกสารนี้ไม่มีกฎหมายบัญญัติอายุความไว้เป็นอย่างอื่นจึงมีอายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 164 สิทธิเรียกร้องของโจทก์ตามหนังสือรับรองการมอบตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวจึงยังไม่ขาดอายุความบังคับจำเลยทั้งสองได้พิพากษายืน
