คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองในฐานะผู้จัดการมรดกของนางประคอง ส่งมอบทรัพย์สินที่เช่าและให้ไปจดทะเบียนการเช่าให้แก่โจทก์
จำเลยทั้งสองให้การว่า โจทก์เป็นฝ่ายผิดสัญญา ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองส่งมอบทรัพย์สินที่เช่าให้โจทก์และให้จำเลยทั้งสองไปจดทะเบียนการเช่าภายใน ๓๐ วัน
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาข้อแรกที่โจทก์ฎีกาว่าอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองเป็นอุทธรณ์ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะทนายจำเลยผู้ลงชื่อในฟ้องอุทธรณ์แทนจำเลยมิได้รับมอบอำนาจโดยชัดแจ้งจากจำเลยให้อุทธรณ์ได้ จำเลยจะให้สัตยาบันในภายหลังและยื่นใบแต่งทนายเข้ามาใหม่ให้มีอำนาจในการอุทธรณ์ย้อนหลังไม่ได้ ศาลอุทธรณ์จึงไม่มีอำนาจวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลย ปัญหาข้อนี้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าศาลอุทธรณ์ตรวจพบว่านายสุทัศน์ เงินหมื่น ทนายความจำเลยทั้งสองไม่ได้รับแต่งตั้งให้มีอำนาจใช้สิทธิอุทธรณ์ แต่ศาลชั้นต้นได้รับอุทธรณ์และคำร้องขอทุเลาการบังคับขึ้นมาสู่ศาลอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์จึงให้ศาลชั้นต้นสั่งให้จำเลยทั้งสองแก้ไขข้อบกพร่องเสียให้ถูกต้อง
อันเป็นการสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๘, ๖๒ ตามบรรทัดฐานของศาลฎีกาเช่นคำพิพากษาฎีกาที่ ๙๓๕/๒๔๙๘ เมื่อจำเลยทั้งสองได้แก้ไขข้อบกพร่องโดยยื่นใบแต่งทนายความให้นายสุทัศน์ เงินหมื่น มีอำนาจใช้สิทธิในการอุทธรณ์แล้ว อุทธรณ์ของจำเลยจึงเป็นอุทธรณ์ที่ชอบ ซึ่งศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ศาลฎีกายังเห็นต่อไปว่ากรณีเช่นนี้ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๗ อีกด้วย กล่าวคือ การที่ศาลชั้นต้นรับอุทธรณ์ของจำเลยโดยผู้ลงชื่อในฟ้องอุทธรณ์ไม่มีอำนาจนั้น เป็นเรื่องผิดระเบียบ ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจที่จะสั่งแก้ไขได้ตามที่เห็นสมควร เมื่อได้มีการแก้ไขตามคำสั่งศาลอุทธรณ์แล้ว อุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองย่อมสมบูรณ์
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
