คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองบังอาจสมคบร่วมกับจำเลยในคดีหมายเลขแดงที่ 185/2521 ของศาลจังหวัดแม่ฮ่องสอน ซึ่งศาลได้พิพากษาลงโทษไปแล้วมีฝิ่นดิบ 1 ห่อ มูลฝิ่น 1 ห่อ กล้องสูบฝิ่น 1 อัน ไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต และได้บังอาจร่วมกันเสพฝิ่นโดยไม่รับอนุญาตด้วย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติฝิ่น พ.ศ. 2472 ฯลฯจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติฝิ่นพ.ศ. 2472 ฯลฯ ลงโทษจำคุกฐานมีฝิ่นและมูลฝิ่นคนละ 6 เดือน ฐานเสพฝิ่นจำคุกคนละ 6 เดือน ฐานมีกล้องสูบฝิ่นปรับคนละ 200 บาท รวมโทษจำคุกคนละ 1 ปี ปรับคนละ 200 บาทจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหามีฝิ่น มูลฝิ่นและกล้องสูบฝิ่นโดยไม่รับอนุญาต นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาคดีมีปัญหามาสู่ศาลฎีกาเฉพาะในประเด็นที่ว่า จำเลยทั้งสองจะมีความผิดฐานร่วมกันมีฝิ่น มูลฝิ่น และกล้องสูบฝิ่นไว้ในความครอบครองหรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าของกลางทั้งหมดจับได้ที่บ้านนางมงคล จำเลยทั้งสองมีบ้านอยู่ต่างหากไม่ได้อยู่บ้านนายมงคลแต่มาเยี่ยมนายมงคลในวันเกิดเหตุ และไม่ปรากฏว่าจำเลยทั้งสองเกี่ยวข้องกับของกลางดังกล่าวอย่างไร นอกจากการเสพฝิ่น เมื่อข้อเท็จจริงได้ความดังกล่าว การที่จำเลยทั้งสองต่างเสพฝิ่นก็ไม่เป็นการมีกล้องสูบฝิ่น และฝิ่นที่เสพไว้ในความครอบครองร่วมกับนายมงคลด้วย คดีจึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยทั้งสองมีฝิ่น มูลฝิ่น และกล้องสูบฝิ่น ไว้ในความครอบครองพิพากษายืน
