คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33, 273, 275 พระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ.2534 มาตรา 108, 110, 115 ริบของกลาง นับโทษของจำเลยคดีนี้ต่อจากโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขดำที่ ศปก.อ. 46/2551
จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์คดีนี้ระงับไปหรือไม่ เห็นว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 14กุมภาพันธ์ 2551 เวลากลางวัน จำเลยจำหน่าย เสนอจำหน่าย และมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายสินค้าประเภทเสื้อผ้ายี่ห้อ ลาคอสท์ จำนวน 187 ตัว ที่เป็นสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าปลอมของผู้เสียหาย เหตุเกิดที่ตำบลหาดใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลาและในคดีอาญาหมายเลขดำที่ อ.2495/2551 หมายเลขแดงที่ อ.3571/2551 ของศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2551 เวลากลางวัน
จำเลยซึ่งเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีนี้เสนอจำหน่าย และมีไว้เพื่อจำหน่ายสินค้าเสื้อยี่ห้อลาคอสท์ จำนวน 153 ตัว ที่เป็นสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าปลอมของผู้เสียหาย เหตุเกิดที่ตำบลหาดใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ทั้งสองคดีตามที่โจทก์ฟ้องจึงเป็นการกระทำที่เกิดขึ้นในเวลาและสถานที่เดียวกัน เป็นการกระทำความผิดในเรื่องเดียวกัน ทั้งเป็นการกระทำต่อผู้เสียหายรายเดียวกัน การกระทำของจำเลยทั้งสองคดีดังกล่าวจีงเป็นการกระทำโดยมีเจตนาเดียวกันสอดคล้องกับข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในรายงานการสืบเสาะและพินิจของพนักงานคุมประพฤติที่ว่า เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2551 เวลากลางวัน ผู้รับมอบอำนาจของบริษัทลาเซอมิส ลาคอสท์
จำกัด ผู้เสียหายร่วมกับเจ้าพนักงานตำรวจสถานีตำรวจภูธรอำเภอหาดใหญ่ไปตรวจค้นแผงค้าเอฟ 3 และ อี 2 ซึ่งตั้งอยู่เยื้องกันที่ตลาดซีกิมหยง ตำบลหาดใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ยึดได้เสื้อยี่ห้อลาคอสท์ที่เป็นสินค้าที่มีเครื่องหมายปลอมเครื่องหมายการค้าของผู้เสียหายที่ได้จดทะเบียนแล้วในราชอาณาจักร จำเลยเป็นผู้เช่าแผงค้าทั้งสองแผงเพื่อจำหน่าย เสนอจำหน่ายและมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายสินค้าเสื้อของกลางดังกล่าว โดยเจ้าพนักงานตำรวจเข้าไปตรวจค้นแผงค้าทั้งสองแผงในคราวเดียวกัน เมื่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางมีคำพิพากษาในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 2495/2551 หมายเลขแดงที่ อ.3571/2551 ก่อนคดีนี้แล้ว
ฟ้องโจทก์คดีนี้จึงเป็นฟ้องคดีที่ศาลได้มีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิดซึ่งได้ฟ้องแล้ว สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์จึงระงับไปตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ.2539 มาตรา 26 ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39 (4) ที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้นชอบแล้ว อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
อนึ่ง โจทก์ฟ้องขอให้ริบทรัพย์ของกลางแต่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางมิได้มีคำวินิจฉัยเกี่ยวกับของกลางดังกล่าว จึงไม่ชอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ.2539 มาตรา 26 ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 186 (9) แม้คู่ความมิได้อุทธรณ์ในปัญหานี้ แต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศมีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยและแก้ไขได้เองตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ.2539 มาตรา 45 ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสอง เมื่อสินค้าของกลางเป็นสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าปลอมของผู้อื่น จึงให้ริบตามพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ.2534 มาตรา 115"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน แต่ให้ริบของกลาง
