คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานปล้นทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340, 340 ตรี, 32 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ข้อ 13, 14, 15 และสั่งริบของกลางเว้นสร้อยคอจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสามมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340 วรรคสอง ประกอบมาตรา 340 ตรี ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ข้อ 14, 15 ให้จำคุกคนละ 18 ปี คำให้การรับสารภาพชั้นสอบสวนมีประโยชน์ต่อการพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้คนละหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกจำเลยไว้คนละ 12 ปี ของกลางริบจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ เป็นว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคสอง
ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ข้อ 14 ให้จำคุกคนละ 12 ปี ลดโทษให้คนละหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 2 คนละ 8 ปี นอกจากที่แก้ ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาพิจารณาแล้ว คดีนี้ไม่ได้ตัวผู้เสียหายซึ่งเป็นประจักษ์พยานและนายเจริญกับนายสมพยานรายทางมาสืบชั้นศาล โจทก์คงส่งแต่คำให้การชั้นสอบสวนซึ่งมีฐานะเป็นเพียงพยานบอกเล่า จะรับฟังดังคำพยานที่เบิกความต่อศาลไม่ได้ แต่ศาลอาจฟังว่าพยานเคยให้การไว้ต่อพนักงานสอบสวนเพื่อพิเคราะห์สอดส่องถึงข้อเท็จจริงอย่างเช่นเอกสารทางราชการที่ได้ทำขึ้นจากถ้อยคำของบุคคล (อ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 51/2498) และฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยทั้งสามให้การรับสารภาพชั้นสอบสวนโดยสมัครใจและนำชี้ที่เกิดเหตุตามภาพถ่ายที่ส่งศาล
แม้โจทก์จะไม่ได้ตัวผู้เสียหายมาสืบ คงมีแต่คำให้การชั้นสอบสวน แต่โจทก์มีร้อยตำรวจโทมงคล ผู้ติดตามจับกุมจำเลยทั้งสามได้ในที่แห่งเดียวกัน และได้สร้อยคอของผู้เสียหายซึ่งถูกปล้นไปจากจำเลยที่ 2ทั้งผู้เสียหายชี้ตัวจำเลยทั้งสามได้ถูกต้องโดยมีพนักงานสอบสวนมาสืบประกอบ ก็เป็นการเพียงพอลงโทษจำเลยทั้งสามได้ แต่มีดของกลางไม่ได้ความว่าใช้ในการทำผิดพิพากษาแก้ ให้คืนมีดของกลางแก่เจ้าของ นอกนั้นให้คงไว้ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
