คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าตึกแถวของโจทก์มีกำหนด 1 ปี นับแต่วันที่ 27 กรกฎาคม 2507 ครบกำหนด จำเลยไม่ส่งมอบคืนโจทก์ได้บอกเลิกสัญญา ขอให้ศาลบังคับจำเลยและบริวารออกไป และให้ใช้ค่าเสียหาย
จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ตกลงให้จำเลยเช่า 3 ปีเรียกเงินประกันความเสียหายจากจำเลยเป็นเงิน 6,000 บาท โจทก์จะคืนให้หากอยู่ไม่ครบ 3 ปีเมื่อจำเลยเช่าตึกพิพาทมาครบ 1 ปี โจทก์เรียกเก็บค่าเช่าต่อมาจนถึงวันฟ้อง ถือว่าโจทก์จำเลยตกลงต่ออายุสัญญาเช่าต่อไปอีกไม่มีกำหนดเวลา หากศาลขับไล่จำเลย ก็ให้โจทก์คืนเงิน 6,000 บาท
โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า แม้โจทก์ได้รับค่าเช่าจากจำเลยภายหลังที่โจทก์บอกเลิกสัญญาเช่า ไม่ถือว่าเป็นการต่ออายุสัญญาเช่าโดยไม่มีกำหนดเวลา ฯลฯ วันนัดสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งยกฟ้องแย้ง เพราะเป็นฟ้องแย้งที่มีเงื่อนไข
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวาร ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายก่อนฟ้อง 190 บาท นับแต่วันฟ้องวันละ 10 บาท จนกว่าจำเลยจะออกจากตึกที่เช่า
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้ โจทก์ผู้ให้เช่ารู้ความที่จำเลยผู้เช่ายังครองทรัพย์สินที่เช่าอยู่ จึงได้ทักท้วงโดยวิธีมีหนังสือบอกกล่าวเลิกการเช่าไปยังจำเลยผู้เช่า ให้ออกไปเสียจากห้องเช่าแล้วดังนั้น จึงนำมาตรา 570 ขึ้นมาปรับแก่คดีนี้ไม่ได้ กรณีจะต้องด้วยมาตรา 570 ก็เฉพาะแต่ผู้ให้เช่านิ่งเฉยมิได้ทักท้วง ยอมให้ผู้เช่าอยู่ในห้องเช่าต่อไปการที่ผู้ให้เช่ายังคงรับเงินค่าเช่าจากผู้เช่าภายหลังจากสัญญาเช่าสิ้นอายุแล้ว ไม่มีกฎหมายบทใดบัญญัติให้ถือว่าคู่สัญญาเป็นอันได้ทำสัญญาใหม่ต่อไปไม่มีกำหนดเวลาโดยเฉพาะคดีนี้โจทก์นำสืบก็ได้ความชัดเจนว่า ที่โจทก์รับเงินค่าเช่าจากจำเลยนั้นเพื่อบรรเทาความเสียหายในกรณีที่จำเลยผู้เช่าละเมิดขัดขืนไม่ยอมออกไปจากห้องเช่าของโจทก์ อีกประการหนึ่ง การที่จำเลยชำระเงินค่าเช่าให้โจทก์นั้น ถึงหากเจตนาของจำเลยประสงค์จะเช่าห้องพิพาทอยู่ต่อไป ก็เป็นแต่เจตนาของจำเลยแสดงออกแต่ฝ่ายเดียว หามีผลเกิดเป็นสัญญาเช่าไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
