คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้สืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินพร้อมทั้งดอกเบี้ยให้แก่โจทก์และยกฟ้องจำเลยที่ 2
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาพิพากษายืน คดีถึงที่สุด จำเลยที่ 1 ไม่ชำระเงิน โจทก์จึงดำเนินการบังคับคดียึดทรัพย์รวม 12 รายการ เพื่อขายทอดตลาดชำระหนี้แก่โจทก์ นายเธียรยื่นคำร้องขัดทรัพย์ว่าทรัพย์ตามบัญชียึดทรัพย์อันดับที่ 2-11 เป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องแต่ผู้เดียว ขอให้ศาลมีคำสั่งถอนการยึดทรัพย์ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าผู้ร้องและจำเลยที่ 1 มีส่วนเป็นเจ้าของร่วมกันในทรัพย์ดังกล่าว ผู้ร้องไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขัดทรัพย์ มีคำสั่งยกคำร้องขัดทรัพย์ผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ปล่อยทรัพย์ตามคำร้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงได้ความชัดว่าผู้ร้องและจำเลยที่ 1 จดทะเบียนหย่าเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้โจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้ของจำเลยที่ 1 ยึดทรัพย์ตามคำร้องขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้โจทก์
มิได้เจตนาหย่ากันจริงจัง โดยผู้ร้องกับจำเลยที่ 1 ยังคงอยู่กินฉันสามีภริยาตลอดมาหลังจากจดทะเบียนหย่ากันแล้ว ดังนั้น ทรัพย์สินที่ผู้ร้องซื้อหามาแม้จะโดยเงินของผู้ร้องเอง ก็ต้องถือว่าเป็นทรัพย์สินที่ผู้ร้องและจำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของร่วมกัน โจทก์มีสิทธิยึดทรัพย์ตามคำร้องได้ผู้ร้องซึ่งเป็นเจ้าของร่วมไม่มีสิทธิที่จะร้องขอให้ปล่อยทรัพย์ตามคำร้องพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น
