คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังจับตัวไม่ได้ ได้บังอาจเล่นการพนันสลากกินรวบพนันเอาทรัพย์สินกัน โดยจำเลยนี้เล่นพนันเป็นเจ้ามือรับกินใช้ผู้จำหน่ายสลากกินรวบส่วนพวกที่จับตัวไม่ได้เล่นการพนันเป็นลูกค้าผู้ซื้อสลากกินรวบ โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 มาตรา 4, 5, 10, 12, 15 ฯลฯจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานพยายามเล่นการพนันสลากกินรวบ โดยเป็นผู้ขายตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478มาตรา 4, 5, 10, 12, 15 ฯลฯ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 ลดรับสารภาพชั้นจับกุม สอบสวน 1 ใน 4 แล้ว คงจำคุก 3 เดือน ปรับ 1,500 บาท โทษจำคุกให้รอ 2 ปี ฯลฯจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานเล่นการพนันสลากกินรวบ โดยมิได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478มาตรา 4, 5, 10, 12, 15 ฯลฯ นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น (ไม่ได้แก้โทษ)
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาในข้อกฎหมายศาลฎีกาพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยพยานบุคคลและพยานเอกสารต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงโพยสลากกินรวบและเงินของกลางที่จับได้จากจำเลย ที่โจทก์นำสืบประกอบกันแล้วฟังต้องกันว่า จำเลยเล่นการพนันสลากกินรวบโดยเป็นผู้ขายฝ่ายเจ้ามือ
จำเลยฎีกาคัดค้านว่าเพียงแต่โพยสลากกินรวบเท่านั้นไม่พอฟังว่าเป็นการเล่นการพนันสลากกินรวบอันเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง หาใช่ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายไม่ ฎีกาจำเลยต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยพิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย
