คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีกหนึ่งคนที่ยังจับตัวไม่ได้ ได้บังอาจร่วมกันข่มขืนกระทำชำเราเด็กหญิงบุญนำอายุ 13 ปีเศษ ซึ่งมิใช่ภริยาของจำเลยกับพวกดังกล่าว โดยจำเลยกับพวกใช้กำลังประทุษร้ายกอดปล้ำและพูดขู่จะทำอันตรายเด็กหญิงบุญนำถึงแก่ชีวิตโดยเด็กหญิงบุญนำอยู่ในภาวะที่ไม่สามารถขัดขืนได้ แล้วจำเลยกับพวกได้ผลัดกันข่มขืนกระทำชำเราเด็กหญิงบุญนำจนสำเร็จความใคร่ของจำเลยกับพวกคนละ 1 ครั้ง อันมีลักษณะเป็นการโทรมหญิง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 7จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคสอง ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 7 คำให้การชั้นสอบสวนของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา
มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 10 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาพิจารณาแล้วฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจริง และวินิจฉัยต่อไปว่า การที่จำเลยลอบเข้าไปข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายถึงในห้องจนสำเร็จความใคร่ 1 ครั้ง แล้วจำเลยก็ออกจากห้องเรียกนายดัดลูกจ้างของจำเลยให้เข้าไปข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายด้วย นายดัดข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจนสำเร็จความใคร่ 1 ครั้งโดยจำเลยมิได้ร่วมกระทำผิดด้วยในตอนนั้น การกระทำของจำเลยเข้าลักษณะเป็นการโทรมหญิงตามฟ้องหรือไม่ ศาลฎีกาพิเคราะห์สถานที่และการกระทำของจำเลยที่กระทำต่อผู้เสียหายดังกล่าวแล้ว เห็นว่ากรณียังไม่เข้าลักษณะเป็นการโทรมหญิงดังฟ้องโจทก์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 ข้อ 7ให้จำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 4 ปี
