คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวของจำเลยหมดอายุเมื่อวันที่ 6 ก.ค. 93 จำเลยไม่ได้ขอต่ออายุเสียภายในวันที่ 13 ก.ค. 93 ใบสำคัญของจำเลยจึงขาดต่ออายุมาจนถึงวันที่ 19 ส.ค. 97 ขอให้ลงโทษตาม พระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าว พ.ศ. 2493 มาตรา 4, 13, 20ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2495 มาตรา 4จำเลยรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิดตามบท กฎหมายที่โจทก์อ้างแต่คดีขาดอายุความคงลงโทษได้เฉพาะ พ.ศ. 2497 ปรับเมื่อลดแล้วกึ่งหนึ่งเหลือ 200 บาท
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ว่าคดีไม่ขาดอายุความศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าว พ.ศ. 2493 ได้ยกเลิก พระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าว ซึ่งใช้อยู่ก่อนเสียแล้วและตาม มาตรา 24 บัญญัติว่าใบสำคัญที่มีอยู่ก่อน ๆ นั้นให้ใช้ไปได้จนหมดอายุ แต่ข้อเท็จจริงคดีนี้ได้ความว่าใบสำคัญของจำเลยหมดอายุก่อนวันใช้ พระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าว พ.ศ. 2493 ใบสำคัญเก่าจึงถูกยกเลิกไปตาม พระะราชบัญญัติ ฉบับ พ.ศ. 2493 และกรณีไม่ต้องด้วย มาตรา 24 จำเลยจึงหน้าที่ต้องไปขอใบสำคัญประจำตัวใหม่เมื่อจำเลยละเลยไม่ไปขอใบสำคัญก็ย่อมมีผิดฐานไม่มีใบสำคัญตาม พระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าว พ.ศ. 2493 มาตรา 5 ฟ้องโจทก์จึงผิดฐานศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
