คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้กำลังชกต่อยทำร้ายนางวันวิสาข์ภริยาของจำเลยจนถึงแก่ความตายโดยมีเจตนาฆ่า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290โจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า พยานหลักฐานโจทก์ยังปรากฏข้อสงสัย พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าข้อเท็จจริงยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้ตาย แต่จำเลยได้ใช้กำลังกายชกต่อยแตะผู้ตายจนถึงแก่ความตาย พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 ดังนี้ ข้อหาฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาตามมาตรา 288 จึงเป็นอันศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโดยอาศัยข้อเท็จจริงโจทก์ฎีกาว่าจำเลยทำร้ายผู้ตายและใช้เชือกรัดคอโดยมีเจตนาฆ่าเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตาย จึงเป็นฎีกาในข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 ศาลฎีการับวินิจฉัยให้ไม่ได้และวินิจฉัยต่อไปว่า ข้อเท็จจริงเชื่อได้ว่าจำเลยทำร้ายผู้ตายโดยมิได้มีเจตนาฆ่าแต่ทำรุนแรงไปเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตาย อันเป็นความผิดฐานฆ่าผู้ตายโดยไม่มีเจตนา ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษเบากว่าที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษ ศาลย่อมลงโทษจำเลยได้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยมานั้นชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
