คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ผู้ร้องขัดทรัพย์วางเงินต่อศาลเพื่อเป็นประกันการชำระหนี้ค่าสินไหมทดแทน ผู้ร้องคัดค้านคำสั่งและไม่วางเงิน ศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดี
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า อุทธรณ์ผู้ร้องมิได้กล่าวไว้แจ้งชัดว่าศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่ชอบเพราะเหตุใด อุทธรณ์ผู้ร้องจึงไม่สมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 พิพากษายกอุทธรณ์ผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "คดีมีปัญหาว่า
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกอุทธรณ์ผู้ร้อง ชอบหรือไม่ ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่า เหตุที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีผู้ร้องก็เพราะเห็นว่า ผู้ร้องทราบถึงการฟ้องคดีนี้ แต่ไม่ร้องสอดเข้ามาเป็นคู่ความชั้นบังคับคดี กลับให้นายไพศาล แซ่ตั้ง เป็นผู้ร้องขัดทรัพย์ก่อน ตามคำร้องของผู้ร้องยืนยันว่า ทรัพย์พิพาทมีหนังสือสำคัญเป็นชื่อจำเลยที่ 2 ผู้ร้องยื่นคำร้องขัดทรัพย์เพื่อประวิงคดี จึงให้ผู้ร้องวางเงิน30,000 บาทต่อศาล เพื่อประกันการชำระค่าสินไหมทดแทน ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 288
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่ผู้ร้องอุทธรณ์ว่า ผู้ร้องมิได้ประวิงคดีให้ชักช้า เหตุที่ยื่นคำร้องขัดทรัพย์ช้า เพราะย้ายภูมิลำเนาไปอยู่ที่อื่นนานแล้ว ผู้ร้องถูกปกปิดเรื่องการบังคับคดีและถูกปกปิดเรื่องจำเลยที่ 2 เอาที่ดินของผู้ร้องไปจดทะเบียนเป็นของจำเลยที่ 2 นั้น เป็นอุทธรณ์ที่กล่าวไว้แจ้งชัดในอุทธรณ์ โต้แย้งคำสั่งศาลชั้นต้นว่า ผู้ร้องมิได้ประวิงคดีให้ชักช้า ซึ่งจะเป็นเหตุให้ศาลชั้นต้นสั่งให้ผู้ร้องวางเงิน 30,000 บาท เพื่อเป็นการประกันการชำระค่าสินไหมทดแทนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 288 ได้ เมื่อศาลชั้นต้นสั่งให้ผู้ร้องวางเงินตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวไม่ได้ และผู้ร้องไม่วางเงินตามคำสั่ง ศาลชั้นต้นก็จำหน่ายคดีผู้ร้องไม่ได้
อุทธรณ์ผู้ร้องชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง(ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2518 มาตรา 4 ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกอุทธรณ์ผู้ร้องนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาผู้ร้องฟังขึ้นพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นนี้ ให้ศาลอุทธรณ์รวมสั่งเมื่อมีคำพิพากษาใหม่"
