คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่แพ้คดี จำเลยที่ 3 อุทธรณ์และยื่นคำร้องขออุทธรณ์คดีอย่างคนอนาถา
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งอนุญาตให้อุทธรณ์คดีอย่างคนอนาถาได้บางส่วน โดยให้จำเลยที่ 3 เสียค่าขึ้นศาลเป็นเงิน 100,000 บาท ค่าธรรมเนียมนอกจากนี้และเงินที่จะต้องวางศาลพร้อมอุทธรณ์ยกเว้นให้ไม่ต้องวาง
จำเลยที่ 3อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ยกเว้นค่าธรรมเนียมศาลเพียงบางส่วนศาลชั้นต้นสั่งว่า จำเลยที่ 3 ไม่ได้อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นภายใน7 วัน นับแต่วันมีคำสั่ง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 156 วรรคท้ายจึงไม่รับอุทธรณ์คำสั่ง จำเลยที่ 3 ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับอุทธรณ์
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำเลยที่ 3นำส่งสำเนาให้โจทก์ภายใน 7 วัน จำเลยที่ 3 ไม่ปฏิบัติตามศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความจำเลยที่ 3 อุทธรณ์คำสั่งจำหน่ายคดีศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยว่า จำเลยที่ 3 มิได้จัดการนำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้โจทก์ภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนดถือว่าทิ้งฟ้องแต่ที่ศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีนั้นไม่ถูกต้อง จึงให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้นและสั่งใหม่ให้ถูกต้องโดยมีคำสั่งจำหน่ายคดีจำเลยที่ 3จำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 157 เมื่อศาลอนุญาตให้ฟ้องหรือต่อสู้คดีอย่างคนอนาถาบุคคลนั้นไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมศาลในการดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลนั้น ค่าส่งหมายนั้นมิใช่ค่าธรรมเนียมศาลที่จะได้รับยกเว้นแต่เป็นค่าธรรมเนียมในการส่งคำคู่ความหรือเอกสารอื่นใด ตามกฎกระทรวงฉบับที่ 7 (พ.ศ. 2502)
ออกตามความในพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง พ.ศ. 2477 ข้อ 5ซึ่งผู้ขอต้องเสียค่าป่วยการและค่าพาหนะให้แก่เจ้าพนักงาน จำเลยจึงต้องเสียค่าธรรมเนียมในการส่งหมาย เมื่อศาลสั่งให้จัดการนำส่งสำเนาคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง จำเลยที่ 3 ไม่ปฏิบัติก็ต้องถือว่าทิ้งคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 174 ต้องจำหน่ายคดีตามมาตรา 132(2), 246พิพากษายืน.
