คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1913/2516

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดขนาดใหญ่เป็นอาวุธฟันนายชวน บำเรอจิตถูกบริเวณร่างกายเป็นบาดแผลฉกรรจ์รวมหลายแห่ง และแขน มือขาดได้รับอันตรายสาหัสโดยเจตนาฆ่า นายชวน บำเรอจิต ได้ถึงแก่ความตายสมดังเจตนาของจำเลย ทั้งนี้จำเลยได้ฆ่าผู้ตายโดยการกระทำทารุณโหดร้าย กล่าวคือ เมื่อจำเลยฟันผู้ตายแขนซ้ายขาดแล้ว ผู้ตายได้วิ่งหนีล้มลง จำเลยวิ่งไล่ตามไปฟันผู้ตายซ้ำแล้วซ้ำอีกหลายครั้ง ผู้ตายลุกขึ้นวิ่งหนีต่อไปแล้วล้มลงอีก จำเลยได้วิ่งไปฟันผู้ตายซ้ำแล้วซ้ำอีกหลายครั้งเป็นบาดแผลฉกรรจ์หลายแผล และมือขวาขาดจนถึงแก่ความตาย เป็นการกระทำทารุณโหดร้ายแก่ผู้ตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 289(5)

จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยไล่ฟันผู้ตายฝ่ายเดียว ฟังไม่ได้ว่าจำเลยป้องกันตัวการที่จำเลยฟันผู้ตายซ้ำแล้วซ้ำอีกนั้น เนื่องจากความโกรธและจำเลยต้องการฟันผู้ตายให้ถึงแก่ความตายจริง ๆ การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นการฆ่าผู้อื่นโดยทารุณโหดร้าย พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 จำคุกไว้ตลอดชีวิต ข้อหาตามมาตรา 289(5) ให้ยกโจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เฉพาะกำหนดโทษที่ลงแก่จำเลยเป็นว่า ให้จำคุกจำเลยไว้มีกำหนดยี่สิบปี นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามที่ศาลชั้นต้นพิพากษาโจทก์จำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า วันเกิดเหตุจำเลยมาทวงปืนของจำเลยจากผู้ตาย ซึ่งจำเลยแน่ใจว่าผู้ตายเป็นคนเอามา

ผู้ตายใช้มีดพกปลายแหลมแทงจำเลยแต่ไม่ถูก ทันใดนั้นเองจำเลยก็ใช้มีดเหลียนฟันผู้ตาย 1 ที ผู้ตายวิ่งหนี จำเลยก็วิ่งไล่ฟันผู้ตายต่อไปอีก ผู้ตายมีบาดแผลหลายแห่ง แขนขาดทั้งสองข้าง แขนซ้ายด้านหลังมีบาดแผล 2 แผล ที่ขาขวาด้านหลังเหนือเข่าข้อพับ ที่ต้นแขนขวา ที่แก้มซ้ายจดหู และที่หางคิ้วซ้าย โดยไม่ปรากฏว่าผู้ตายหันกลับมาจะทำร้ายจำเลยแต่อย่างใด ผู้ตายถึงแก่ความตายทันที จึงวินิจฉัยว่าการที่ผู้ตายใช้มีดพกปลายแหลมแทงจำเลยแต่ไม่ถูก และจำเลยใช้มีดเหลียนฟันผู้ตาย 1 ที นั้น เป็นการป้องกันตัวและการกระทำของจำเลยในตอนวิ่งไล่ฟันผู้ตายไปนี้ ต่อเนื่องกับการกระทำของจำเลยในตอนแรก แต่เป็นการกระทำเกินกว่ากรณีแห่งการจำต้องกระทำเพื่อป้องกัน การที่จำเลยฟันผู้ตายซ้ำแล้วซ้ำอีกก็ด้วยเจตนาจะฟันผู้ตายให้ถึงแก่ความตายเท่านั้น ไม่เป็นการฆ่าโดยกระทำทารุณโหดร้ายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(5)