คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้สืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องให้จำเลยทั้งสองร่วมกันคืนรถยนต์ยี่ห้อเบนซ์ จำนวน ๒ คัน และชดใช้ค่าขาดประโยชน์วันละ๑๐,๐๐๐ บาทนับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะคืนรถยนต์ให้โจทก์และเรียกค่าเสียหายอื่น ๆ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ คืนรถยนต์ดังกล่าวแก่โจทก์ทั้งสอง แต่ยกคำขออื่นของโจทก์ โจทก์ทั้งสองและจำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ จำเลยที่ ๑ ได้ขอทุเลาการบังคับแต่ถ้าศาลเห็นสมควรให้โจทก์รับรถยนต์ดังกล่าวคืนก็ขอให้โจทก์นำหลักทรัพย์มาวางประกัน ศาลอุทธรณ์ไม่อนุญาตให้ทุเลาการบังคับแต่กำหนดวิธีการคุ้มครองประโยชน์โดยให้โจทก์หาหลักประกันมาวางแล้วให้คืนรถยนต์ดังกล่าวให้โจทก์โจทก์ได้นำหลักประกันมาวางและรับรถยนต์ดังกล่าวคืนไปเมื่อวันที่ ๖ พฤศจิกายน ๒๕๒๔ ต่อมาศาลฎีกาได้พิพากษาเฉพาะค่าขาดประโยชน์ยืนตามศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยที่ ๑ ชดใช้ค่าขาดประโยชน์ในการใช้รถยนต์ดังกล่าวคันละ ๒๐,๐๐๐ บาทต่อเดือนให้โจทก์ทั้งสองนับแต่วันที่ ๑๔ กันยายน ๒๕๒๒ จนถึงวันที่จำเลยที่ ๑ คืนรถยนต์ดังกล่าวแก่โจทก์ทั้งสอง
จำเลยที่ ๑นำเงินมาชำระตามคำพิพากษาศาลฎีกาต่อศาลชั้นต้นโจทก์ทั้งสองยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่าจำเลยที่ ๑ ยังชำระหนี้ไม่ครบตามคำพิพากษาโดยไม่นำเงินค่าขาดประโยชน์หลังจากวันที่ ๖ พฤศจิกายน ๒๕๒๔ มาวางศาล แม้โจทก์ทั้งสองจะได้รับรถยนต์ดังกล่าวคืนมาก็ไม่อาจนำรถยนต์ดังกล่าวไปใช้ประโยชน์ได้ และยังถือไม่ได้ว่าจำเลยที่ ๑ ยอมคืนรถยนต์ดังกล่าวให้โจทก์ทั้งสองแล้ว ขอให้ศาลสั่งให้จำเลยที่ ๑ แถลงถึงวันที่จะนำค่าขาดประโยชน์มาชำระด้วย จำเลยที่ ๑ แถลงว่าได้ปฏิบัติตามคำพิพากษาครบถ้วนแล้ว การที่โจทก์ไม่นำรถไปใช้ประโยชน์เป็นเรื่องของโจทก์เข้าใจผิดเองขอให้ยกคำร้อง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า จำเลยที่ ๑ ได้คืนรถยนต์ดังกล่าวแก่โจทก์ทั้งสองแล้วถือว่าได้ปฏิบัติตามคำพิพากษาศาลฎีกาแล้ว โจทก์ไม่อาจเรียกค่าขาดประโยชน์ได้อีก ให้ยกคำร้อง
โจทก์ทั้งสองอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ทั้งสองฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
ที่โจทก์ทั้งสองฎีกาว่าโจทก์รับรถยนต์พิพาททั้งสองคันจากจำเลยที่ ๑ ตามคำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่กำหนดวิธีการให้โจทก์ปฏิบัติ มิได้รับรถยนต์พิพาททั้งสองคันตามคำพิพากษานั้นเห็นว่า เมื่อศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ คืนรถยนต์พิพาททั้งสองคันให้แก่โจทก์ที่ ๑ ที่ ๒ จำเลยที่ ๑ ได้ยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับคดีไว้จนกว่าศาลอุทธรณ์จะได้พิพากษาโดยได้กล่าวในคำร้องว่าถ้าหากศาลเห็นควรให้โจทก์รับรถยนต์ทั้งสองคันคืนไปก็ขอได้สั่งให้โจทก์นำหลักทรัพย์เท่าที่ศาลเห็นสมควรมาวางประกันไว้ต่อศาลแล้ว จึงรับรถยนต์ดังกล่าวไปได้คำร้องดังกล่าวของจำเลยที่ ๑ มีความหมายอยู่ในตัวว่าถ้าโจทก์นำหลักทรัพย์ตามที่ศาลเห็นสมควรกำหนดมาวางก็ให้โจทก์รับรถยนต์ไปได้
คำสั่งของศาลอุทธรณ์ในเรื่องนี้ก็สั่งเพียงว่า'ฯให้โจทก์ ฯ หาหลักประกันมาวางตามกำหนดเวลาจนเป็นที่พอใจของศาลชั้นต้น ก็ให้คืนรถทัวร์ทั้งสองคันให้โจทก์ทั้งสองไป' เห็นได้ชัดว่าไม่ว่าจะเป็นคำร้องของจำเลยที่ ๑ หรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์ล้วนแต่มิได้กำหนดเงื่อนไขไว้ว่าเมื่อโจทก์รับรถยนต์ไปแล้วจะนำไปใช้ประโยชน์ไม่ได้ถ้าการมอบรถยนต์พิพาททั้งสองคันให้โจทก์ไปมีความหมายเพียงว่าให้โจทก์รับรถยนต์ไปเก็บรักษาแต่อย่างเดียวดังโจทก์อ้างแล้วกรณีก็เท่ากับโจทก์เป็นผู้รักษาทรัพย์รายนี้ ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นก็ไม่มีเหตุผลที่ศาลจะต้องเรียกหลักประกันจากโจทก์ผู้รักษาทรัพย์ไว้ ที่โจทก์อ้างว่าเมื่อโจทก์รับรถยนต์พิพาททั้งสองคันไปจากจำเลยที่ ๑ แล้วได้นำไปเก็บรักษาไว้เพียงอย่างเดียวไม่ได้นำออกใช้ประโยชน์นั้น หากเป็นจริงก็เป็นความเข้าใจผิดและเป็นความสมัครใจที่จะปฏิบัติเช่นนั้นของโจทก์เอง จะนำมาปรับเป็นความผิดของจำเลยที่ ๑ เพื่อเรียกค่าเสียหายเอาจากจำเลยที่ ๑ อีกหาได้ไม่ จำเลยที่ ๑ ได้ปฏิบัติตามคำพิพากษาของศาลฎีกาครบถ้วนแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
