คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่านายซก นายก๊กจำเลยฝ่ายหนึ่ง นายเอี้ยมจำเลยฝ่ายหนึ่ง เข้าวิวาททำร้ายซึ่งกันและกัน นายซกนายเอี้ยมต่างกอดปล้ำชกต่อยซึ่งกันและกัน นายก๊กจำเลยใช้มีดแทงนายเอี้ยมถูกท้องไส้ไหลบาดเจ็บสาหัส นายเอี้ยมจำเลยใช้ปืนยิงถูกนายก๊กจำเลยมีบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๓๕(๖)(๑๔),๒๕๔,๒๕๖,๒๕๘ ริบมีดและปืนของกลาง นายซกจำเลยปฏิเสธ นายก๊กต่อสู้ว่านายเอี้ยมจำเลยกับนายล้อมกลุ้มรุมทำร้ายนายซกจำเลย นายก๊กเข้าห้ามปราม นายเอี้ยมใช้ปืนยิง นายก๊กถูกศีร์ษะ นายก๊กต้องใช้มีดแทงนายเอี้ยมเพื่อป้องกันตัว นายเอี้ยมต่อสู้ว่านายซกนายก๊กทำร้ายนายเอี้ยมและนายก๊กใช้มีดแทงถูกท้องนายเอี้ยมบาดเจ็บสาหัส นายก๊กยังจะเข้าทำร้ายอีก นายเอี้ยมจึงยิงปืนขู่ป้องกันตัวไปนัดหนึ่ง ไม่ตั้งใจจะให้ถูกและกระสุนปืนไม่ถูกนายก๊ก นายก๊กมีบาดแผลนั้น เข้าใจว่ากระทำขึ้นเอง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่านายซกนายก๊กสมคบกันใช้มีแทงนายเอี้ยมถูกท้องไส้ไหลบาดเจ็บสาหัส นายเอี้ยมใช้ปืนยิงถูกศีร์ษะนายก๊ก แต่โจทก์ขอให้ลงโทษนายเอี้ยมเพียงฐานทำร้ายบาดเจ็บ ให้จำคุกนายซก ๒ ปี นายก๊กจำเลย ๓ ปี ตาม มาตรา ๒๕๖ จำคุกนายเอี้ยม จำเลย ๓ เดือนตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๔ ริบของกลาง
จำเลยทั้งสามอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่านายก๊กจำเลยใช้มีดแทงนายเอี้ยมถูกท้องบาดเจ็บสาหัสและยังทำร้ายอีก นายเอี้ยมใช้ปืนยิงนายก๊กเพื่อป้องกันพอสมควรแก่เหตุ นายซกไม่ได้สมคบกับนายก๊กทำร้ายนายเอี้ยม พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องฉะเพาะตัวนายซกนายเอี้ยมจำเลยปล่อยตัวไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษนายซกนายเอี้ยมจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีฟังไม่ได้ว่านายซกสมคบกับนายก๊กจำเลยใช้มีดแทงนายเอี้ยม นายซกจึงไม่มีความผิด ส่วนนายก๊กนั้นแทงนายเอี้ยมแล้ววิ่งออกไปกลับหยุดและเดินเข้ามาหานายเอี้ยมอีก นายเอี้ยมจึงใช้ปืนยิงเอา ๑ นัด ดังนี้เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
