คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276,277 ทวิ, 288, 91, 92, 93 เพิ่มโทษจำเลยตามกฎหมายบทหนักจำเลยให้การรับสารภาพ และรับว่าเคยต้องโทษและพ้นโทษจริงตามฟ้องศาลชั้นต้นเห็นว่าพยานหลักฐานโจทก์มีน้ำหนักมั่นคง คำรับสารภาพของจำเลยจึงไม่สมควรจะยกขึ้นมาเป็นเหตุลดโทษ พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก มาตรา 277 ทวิ (2)มาตรา 288 เป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามมาตรา 276 วรรคแรก มาตรา 277 ทวิ (2) อันเป็นบทหนักที่สุด ให้ประหารชีวิตที่โจทก์ขอให้เพิ่มโทษตามมาตรา 92, 93 นั้น ศาลลงโทษประหารชีวิตแล้ว จึงไม่อาจเพิ่มโทษจำเลยอีกจำเลยอุทธรณ์ ขอให้ลดโทษกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
คำรับสารภาพของจำเลยอันจะถือเป็นเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 นั้น จะต้องเป็นกรณีที่ให้ความรู้แก่ศาลอันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ศาลจึงจะพิจารณาลดโทษที่ลงแก่จำเลยได้การพิจารณาของศาลชั้นต้นในคดีนี้ปรากฏว่าโจทก์มีพยานหลักฐานมั่นคงทั้งพยานบุคคล พยานวัตถุและพยานพฤติเหตุแวดล้อมกรณี แน่นหนามั่นคงพอให้ฟังได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดจริงโดยปราศจากเหตุอันควรสงสัย และศาลชั้นต้นได้อาศัยพยานหลักฐานโจทก์ดังกล่าวในการวินิจฉัยชี้ขาดข้อเท็จจริงและพิพากษาลงโทษจำเลยโดยไม่ได้อาศัยคำรับสารภาพของจำเลยแต่ประการใดเลย คำรับสารภาพของจำเลยในกรณีเช่นนี้จึงไม่ถือว่า เป็นการให้ความรู้แก่ศาลอันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาแต่อย่างใด จึงไม่เป็นเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 อันจะพึงลดโทษให้แก่จำเลยได้พิพากษายืน
