คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นบิดาเด็กชายยุทธนา จำเลยขับรถโดยประมาทชนเด็กชายยุทธนาบาดเจ็บ ขอให้จำเลยใช้เงินค่าเสียหาย ๕๐,๗๗๑ บาทและดอกเบี้ย
จำเลยให้การว่า เป็นความผิดของเด็กชายยุทธนาที่วิ่งตัดหน้ารถ ฯลฯ จำเลยแถลงว่ายินดีชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ ๑,๕๐๐ บาทโดยเฉพาะตามฟ้องข้อ ๒(๑) จำนวน ๗๗๑ บาท นอกจากนั้นเป็นค่าสินไหมทดแทนตามฟ้อง ข้อ ๒(๓) ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า
โจทก์ฟ้องในนามโจทก์เป็นส่วนตัวมิได้ฟ้องแทนเด็กชายยุทธนา พิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายตามฟ้องข้อ ๒(๑) ดังที่จำเลยยอมรับ ๗๗๑ บาท
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ปัญหามีว่า โจทก์ฟ้องในฐานะส่วนตัวโดยเฉพาะ หรือฟ้องในฐานะแทนเด็กชายยุทธนาผู้เยาว์ผู้เป็นบุตรด้วย
ศาลฎีกาเห็นว่ากรณีนี้จะต้องพิจารณาฟ้องรวมกันทั้งฉบับ จะพิจารณาแบ่งแยกเป็นบางส่วนบางตอนหาได้ไม่ จะเห็นได้ว่าในหน้าฟ้องโจทก์ตรงช่องชื่อโจทก์ ได้ระบุว่า "นายนวล พวงมาลัย บิดาเด็กชายยุทธนา พวงมาลัย"นอกจากแสดงว่านายนวลเป็นบิดาเด็กชายยุทธนาผู้เยาว์แล้วการที่กล่าวไว้เช่นนั้นแสดงว่ามีความหมายหรือความประสงค์อย่างหนึ่งอย่างใดด้วย มิฉะนั้นก็คงกล่าวง่าย ๆ เพียงว่า นายนวลโจทก์ในฟ้องระบุถึงการกระทำของจำเลยซึ่งเป็นการละเมิดต่อเด็กชายยุทธนาได้รับอันตรายบาดเจ็บสาหัส ทั้งกล่าวไว้ด้วยว่า การกระทำโดยประมาทของจำเลยนี้ เป็นเหตุให้เด็กชายยุทธนาบุตรโจทก์และโจทก์เสียหายเรียกค่าเสียหาย ๓ ประการ คือ ค่ารักษาพยาบาล ค่าเสียหายแก่ร่างกายและอนามัย กับค่าทำให้เท้าขวาเด็กชายยุทธนาต้องพิการตลอดชีพ
ทำให้ขาดความสามารถประกอบการงานให้มีผลรายได้ แม้ว่าตามฟ้องเมื่อกล่าวถึงเด็กชายยุทธนาจะปรากฏว่าใช้ถ้อยคำว่า"บุตรโจทก์" ต่อท้ายจากคำว่าเด็กชายยุทธนาทุกแห่งก็ตาม แต่เมื่อพิจารณาประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๕๓๗ ที่บัญญัติไว้ว่าอำนาจปกครองผู้เยาว์นั้นอยู่แก่บิดา มาตรา ๑๕๔๑ ที่บัญญัติว่าผู้ใช้อำนาจปกครองเป็นผู้แทนโดยชอบธรรมของบุตร อำนาจดังกล่าวเป็นอำนาจตามกฎหมายบัญญัติโดยมิต้องมีการแต่งตั้งหรือมอบหมายแต่อย่างใด ตามที่กล่าวมาแสดงเจตนาว่าโจทก์เสนอฟ้องทั้งในฐานะส่วนตัวและแทนเด็กชายยุทธนาบุตรผู้เยาว์ด้วย ประเด็นที่ว่า จำเลยจะต้องรับผิดในค่าเสียหายตามฟ้องข้อ ๒(๒)(๓) หรือไม่
ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลล่างทั้งสองยังมิได้วินิจฉัยปัญหาข้อเท็จจริงอันเป็นสารสำคัญในส่วนนี้
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ ให้ยกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยค่าเสียหายตามฟ้องข้อ ๒(๒)(๓) นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง
