คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขับรถยนต์โดยประมาทชนบุตรโจทก์ถึงแก่ความตายขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๑
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วสั่งประทับฟ้องไว้พิจารณา จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยขับรถยนต์โดยประมาท จึงชนกับรถของผู้ตายและผู้ตายก็มีส่วนประมาทด้วย พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๑ ให้ลงโทษจำคุก ๒ ปี ปรับ ๕,๐๐๐ บาทโทษจำคุกให้รอไว้ ๓ ปี โจทก์และจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยได้กระทำผิดดังฟ้อง และผู้ตายก็ได้ประมาทด้วย และเห็นไม่สมควรรอการลงโทษ พิพากษาแก้ให้จำคุกจำเลย ๒ ปี โดยไม่รอการลงโทษ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
โจทก์ฎีกาเพียงข้อเดียวว่า คดีควรฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยเป็นฝ่ายประมาทฝ่ายเดียว ผู้ตายมิได้ประมาทด้วย โจทก์มิได้ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยหนักขึ้นแต่ประการใด
ศาลฎีกาเห็นว่าประเด็นโดยตรงแห่งคดีนี้มีเพียงว่า จำเลยได้กระทำผิดอาญาโดยประมาทหรือไม่เท่านั้น การที่ศาลล่างกล่าวถึงการกระทำของผู้ตายว่ามีส่วนประมาทอยู่ด้วย ก็เป็นเพียงเพื่อจะนำมาใช้ประกอบดุลพินิจในการกำหนดโทษจำเลยเท่านั้น เมื่อโจทก์พอใจในเรื่องโทษที่ศาลวางไว้แล้วเช่นนี้ การที่จะวินิจฉัยฎีกาโจทก์ต่อไปจึงไม่เกิดประโยชน์แก่คดีนี้แต่อย่างใด การที่โจทก์ฎีกามาเช่นนี้คงเป็นเพราะคำนึงถึงผลในคดีแพ่งที่จะติดตามมา
ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงในคดีอาญาอันศาลที่จะพิจารณาคดีส่วนแพ่งจะต้องถือตามนั้น จะต้องเป็นข้อเท็จจริงซึ่งเป็นประเด็นแห่งคดีอาญาโดยตรงเท่านั้น ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๕๖/๒๔๙๔, ๖๖๑/๒๔๙๘,๗๘๙/๒๔๙๘, ๑๐๐/๒๕๑๕ คู่ความจึงควรที่จะไปโต้แย้งกันในคดีแพ่งที่อาจจะมีขึ้นภายหน้าโดยตรง ดังที่เคยมีคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๒๒๓/๒๔๙๕ วินิจฉัยไว้แล้วศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยฎีกาของโจทก์ ให้ยกฎีกาโจทก์
