คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า จำเลยตกลงขายเครื่องกำเหนิดไฟฟ้าให้โจทก์เป็นเงิน ๑๑,๐๐๐ บาทและโจทก์ได้วางเงิน ๑๑,๐๐๐ บาทซึ่งเป็นธนบัตรฉะบับละพันบาท ๑๑ ฉะบับให้จำเลยไว้โดยมีข้อสัญญากันว่า โจทก์จะต้องนำหลักฐานการอนุญาตให้โอนกรรมสิทธิจากเจ้าพนักงานควบคุมมาแสดงต่อจำเลยใน ๗ วัน มิฉะนั้นให้ถือว่าสัญญาซื้อขายนั้นเป็นอันเลิกกัน จำเลยจะคืนเงินนั้นให้โจทก์ โจทก์ไม่สามารถนำใบอนุญาตมาแสดงใน ๗ วัน จำเลยได้มีหนังสือบอกระงับการซื้อขายและจะคืนเงิน ๑๑,๐๐๐ บาทให้โจทก์ตามสัญญา แต่ขณะนั้นรัฐบาลประกาศใช้พระราชกำหนดพันธบัตรออมทรัพย์ ๒๔๘๘ ธนบัตรใบละพันดังกล่าว จึงกลายสภาพเป็นพันธบัตรไป โจทก์,จำเลยได้ตกลงทำหนังสือสัญญากันว่า เงิน ๑๑,๐๐๐ บาทดังกล่าวต้องแบ่งรับผิดชอบกันคนะล ๕๕๐๐ บาท และจำเลยได้จ่ายเงิน ๕,๕๐๐ บาทให้โจทก์ และได้ตกลงกันให้โจทก์ไปบอกขายเครื่องกำเหนิดทำไฟ ถ้าขายเครื่องกำเหนิดทำไฟเท่าให ให้แบ่งกันคนละครึ่ง แล้วจำเลยได้นำพันธบัตรใบละพัน ๑๑ ฉะบับนั้นไปจดทะเบียนไว้ในนามจำเลย ต่อมาเครื่องกำเหนิดไฟฟ้านั้นถูกไฟไหม้เสียหายหมด ไม่ได้ขายให้แก่ใคร
โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยชำระเงิน ๕,๕๐๐ บาทที่ค้างอยู่
จำเลยให้การต่อสู้ว่า เงินรายนี้ได้ตกลงกันว่าต้องแบ่งรับผิดกันคนละ ๕,๕๐๐ บาทท และได้จ่ายให้โจทก์ไป ๕,๕๐๐ บาทแล้ว เป็นอันเลิกแล้วกันไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา,
ศาลฎีกาเห็นว่า สัญญาที่โจทก์,จำเลยตกลงกันมีว่าเงิน ๑๑,๐๐๐ บาท ค่าซื้อเครื่องกำเหนิดไฟฟ้า โจทก์,จำเลยแบ่งรับผิดกันคนละ ๕๕๐๐ บาท ส่วนเครื่องกำเหนิดไฟฟ้านั้นตกลงกันให้ไปบอกขายได้กำไรเท่าใดแบ่งกันระหว่างโจทก์จำเลยคนละครึ่ง แต่ปรากฎว่าต่อมาเครื่องกำเหนิดไฟฟ้านั้นได้ถูกไฟไหม้ศูนย์ไปแล้ว โจทก์จะกลับมาเรียกร้องเงิน ๕๕๐๐ บาทจากจำเลยอีกไม่ได้ เพราะได้ตกลงกันเด็ดขาดไปแล้วว่า ต่างรับผิดกันคนละ ๕๕๐๐ บาท
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ซึ่งพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์.
