เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของลูกหนี้ (จำเลยทั้งสาม) เด็ดขาดธนาคารสหมาลายัน จำกัด เจ้าหนี้ผู้เป็นโจทก์ขอรับชำระหนี้ ลูกหนี้ (จำเลยที่ 3)ยื่นคำคัดค้านเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ทำความเห็นเสนอต่อศาลว่า ควรให้เจ้าหนี้ผู้เป็นโจทก์ได้รับชำระหนี้เป็นจำนวน 4,543,904.99 บาท จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ (จำเลยที่ 1) ให้ลูกหนี้ (จำเลยที่ 3) ร่วมรับผิดในจำนวน 2,400,000 บาทศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้เจ้าหนี้ผู้เป็นโจทก์ได้รับชำระหนี้ตามความเห็นของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ลูกหนี้ (จำเลยที่ 1) อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนลูกหนี้ (จำเลยที่ 1) ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปรากฏว่าผู้ที่โต้แย้งคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้ผู้เป็นโจทก์คือลูกหนี้ (จำเลยที่ 3)
ลูกหนี้ (จำเลยที่ 1) หาได้โต้แย้งคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้ผู้เป็นโจทก์ตามมาตรา 106 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลายพุทธศักราช 2483 แต่ประการใดไม่ จึงมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยเสียก่อนว่าลูกหนี้ (จำเลยที่ 1) จะมีสิทธิอุทธรณ์ฎีกาคำสั่งของศาลชั้นต้นที่อนุญาตให้เจ้าหนี้ผู้เป็นโจทก์ได้รับชำระหนี้หรือไม่ปัญหาข้อนี้ศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่มีมติว่า แม้ลูกหนี้ (จำเลยที่ 1)จะมิได้โต้แย้งคำขอรับชำระหนี้ ลูกหนี้ (จำเลยที่ 1) ก็มีสิทธิอุทธรณ์ฎีกาได้เพราะไม่มีกฎหมายห้ามเมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดแล้วเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีหน้าที่จะต้องโฆษณาคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดและแจ้งกำหนดเวลาให้เจ้าหนี้ทั้งหลายเสนอคำขอรับชำระหนี้ตามมาตรา 28 และจะต้องรีบนัดตรวจคำขอรับชำระหนี้ตลอดจนสอบสวนและทำความเห็นเสนอต่อศาลตามมาตรา 104,105กระบวนพิจารณาเหล่านี้
พระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 มาตรา 153บัญญัติให้ดำเนินเป็นการด่วน ส่วนการที่ศาลจะมีคำสั่งตามมาตรา 106, 107นั้นก็มิได้มีกฎหมายกำหนดให้ศาลจะต้องรอจนกว่าการอุทธรณ์ฎีกาในเรื่องที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดจะถึงที่สุดเสียก่อน ดังนั้นการที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้เจ้าหนี้ผู้เป็นโจทก์ได้รับชำระหนี้โดยไม่รอให้คำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดถึงที่สุดเสียก่อนจึงถูกต้องแล้วเมื่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เห็นว่าประเด็นที่ลูกหนี้จะขอให้สอบนายเม่งเทียม แซ่จาง พยานลูกหนี้ ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ทั้งได้พยายามส่งหมายเรียกไปตามภูมิลำเนาแล้วแต่ส่งไม่ได้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จึงใช้ดุลพินิจงดสอบนายเม่งเทียมได้การทำความเห็นของเจ้าพนักงานพิทักษ์จะควรนำพยานหลักฐานใดมาพิจารณาหรือไม่นั้นเป็นดุลพินิจของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์
ทั้งลูกหนี้เองก็มิได้ขอให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นำคำให้การของพยานใดคดีอื่นมาประกอบการพิจารณา ฉะนั้นแม้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะมิได้นำคำให้การของบุคคลดังกล่าวมาพิจารณาประกอบในการทำความเห็นก็หาเป็นการผิดวิธีพิจารณาแต่ประการใดไม่พิพากษายืน
