คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ยื่นคำขอต่อศาลว่าจำเลยถูกศาลพิพากษาให้ล้มละลาย ก่อนล้มละลายจำเลยมีตกแถว ๑๑ ห้องปลูกอยู่ในที่ดินของนางแช่ม เหล่าสุนทร จำเลยได้จำนองตึกแถวนี้แก่นางจำเนียรสุข เหล่าสุนทร จำเลยได้จำนองตึกแถวนี้แก่นางจำเนียรสุข เหล่าสุนทร โดยไม่สุจริต เป็นการโอนภายในเวลา ๓ ปี ศาลมีอำนาจเพิกถอนได้ หรือมิฉะนั้นก็เป็นการฉ้อฉล จึงขอให้ศาลเพิกถอนการจำนองรายนี้โดยอาศัย พ.ร.บ.ล้มละลายมาตรา ๑๑๔ และ ๑๑๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้เพิกถอนการจำนองรายนี้ นางจำเนียรสุข อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การจำนองเป็นแต่เพียงเอาทรัพย์สินตราไว้ เพื่อเป็นการประกันการชำระหนี้ กรรมสิทธิในทรัพย์สินที่จำนองยังคงเป็นของผู้จำนองอยู่ การจำนองจึงหาใช่เป็นการโอนทรัพย์สินตามมาตรา ๑๑๔ แห่ง พ.ร.บ.ล้มละลาย ส่วนกรณีที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะร้องขอให้เพิกถอนการฉ้อฉลตามมาตรา ๑๑๓ นั้น ก็หาได้มีบทบัญญัติอันเกี่ยวกับหน้าที่นำสืบเป็นคุณแก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ดั่งมาตรา ๑๑๔ ไม่ เมื่อเป็นเช่นนี้ก็เป็นหน้าที่ของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ผู้ขอให้ศาลเพิกถอนการฉ้อฉลที่จะต้องนำสืบว่าการกระทำรายนี้ได้กระทำโดยนางจำเนียรได้รู้เท่าถึงความจริงว่า จะเป็นทางให้เจ้าหนี้เสียเปรียบตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา ๒๓๗ แต่ในข้อนี้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นำสืบมาได้ไม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน ให้ยกฎีกาเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เสีย
