คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 1 ในฐานะผู้กู้ จำเลยที่ 2 ในฐานะผู้ค้ำประกันยอมเข้ารับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 ให้ร่วมกันรับผิดใช้เงินต้นพร้อมดอกเบี้ยทบต้นที่ค้างชำระจนถึงวันฟ้อง กับดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ทำสัญญากู้เงินโจทก์ตามธรรมดา ไม่มีการเปิดบัญชีเดินสะพัดหรือคิดหักยอดหนี้กันเป็นประจำเป็นงวดแต่อย่างใด โจทก์ไม่มีสิทธิคิดดอกเบี้ยต้นเงินจากจำเลยที่ 1 พิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระหนี้เงินต้นที่ค้าง พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่ผิดนัดจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์มีสิทธิคิดดอกเบี้ยทบต้นได้ตามสัญญาศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามสัญญากู้เงินข้อ 2 ระบุไว้ความว่า
จำเลยที่ 1ยอมเสียดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี จะส่งชำระดอกเบี้ยภายในวันที่ 5 ของทุกเดือน ไม่ให้ผิดนัด ถ้าผิดนัดยอมให้เอาดอกเบี้ยที่ค้างชำระทบเข้ากับต้น ถือเป็นเงินต้นแล้วคิดดอกเบี้ยจากต้นเงินที่ทบดอกเบี้ยเข้าแล้วนี้ต่อไปทุกคราวตามอัตราและกำหนดชำระที่กล่าวแล้ว ดังนี้ เป็นข้อตกลงที่ให้ส่งดอกเบี้ยเป็นรายเดือน หากจำเลยที่ 1 ผิดนัดไม่ชำระเดือนใด โจทก์มีสิทธิคิดดอกเบี้ยทบต้นได้ทันที โดยไม่ต้องรอให้ดอกเบี้ยค้างชำระไม่น้อยกว่าปีหนึ่งเสียก่อน ข้อตกลงเฉพาะที่ให้คิดดอกเบี้ยทบต้นดังกล่าวจึงเป็นการฝ่าฝืนประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 655 วรรคแรก เป็นโมฆะสัญญากู้เงินระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 เป็นสัญญากู้เงินกันธรรมดา โดยจำเลยที่ 1 เป็นลูกหนี้โจทก์เพียงฝ่ายเดียว
ไม่มีหนี้สินอะไรที่จะหักกลบลบกัน แม้โจทก์จะทำทะเบียนสัญญากู้เงินไว้ ทะเบียนดังกล่าวก็เป็นเอกสารที่โจทก์ทำขึ้นเพียงเพื่อประสงค์จะทราบว่าจำเลยที่ 1 กู้เงินไปเมื่อใด จำนวนเท่าใด ผ่อนชำระดอกเบี้ยและเงินต้นแล้วเพียงใด กับยังค้างชำระอีกเท่าใด มิใช่เป็นการตัดทอนบัญชีหนี้อันเกิดขึ้นแก่กิจการในระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 นิติสัมพันธ์ระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 จึงมิใช่เรื่องบัญชีเดินสะพัดหรือการค้าขายอย่างอื่นทำนองบัญชีเดินสะพัด โจทก์จะคิดดอกเบี้ยทบต้นจากจำเลยที่ 1 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 655 วรรคสอง ก็ไม่ได้เช่นกันพิพากษายืน
