คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องใจความว่า โจทก์ได้สมรสกับจำเลยมีบุตรด้วยกัน 2 คนระหว่างที่อยู่กินร่วมกัน จำเลยมิได้มีความซื่อสัตย์สุจริตต่อโจทก์และบิดาโจทก์พยายามที่จะเอาทรัพย์ของโจทก์และบิดาโจทก์เสมอมา ได้ทะเลาะกับโจทก์และทุบตีโจทก์ และได้ด่าบิดาโจทก์ว่าคนชาติหมา โจทก์ไม่สามารถจะทนอยู่กับจำเลยได้ต่อไป ขอให้บังคับจำเลยไปจดทะเบียนหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยากับโจทก์ และให้บุตรทั้งสองอยู่ในความปกครองของโจทก์ห้ามจำเลยเกี่ยวข้อง หากจำเลยไม่ปฎิบัติตาม ขอให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยให้การว่า ไม่เคยคิดจะเอาทรัพย์ของโจทก์หรือบิดาโจทก์ไม่เคยหมิ่นประมาทโจทก์หรือบุพการีของโจทก์ ไม่ได้ประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงจำเลยทุบตีโจทก์บ้างก็เพียงเล็กน้อยไม่ถึงบาดเจ็บ
คดีโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1509 ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า คดีไม่ขาดอายุความ จำเลยประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง ทำร้ายร่างกายโจทก์ถึงบาดเจ็บ หมิ่นประมาทโจทก์และบุพการีของโจทก์อย่างร้ายแรง พิพากษาให้จำเลยจดทะเบียนหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยากับโจทก์ ให้เด็กชายนทีกับเด็กชายสกลบุตรทั้งสองอยู่ในความปกครองของโจทก์ ห้ามจำเลยเกี่ยวข้องหากจำเลยไม่ปฎิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ที่โจทก์นำสืบว่า จำเลยได้เขียนหนังสือหมาย จ.1 ถึงโจทก์กล่าวพาดพิงไปถึงบิดาโจทก์ว่าเป็นคนชาติหมานั้น ข้อความดังกล่าวยังไม่ชัดลงไปว่า
จำเลยเขียนด่าบิดาโจทก์ ทั้งข้อความดังกล่าวโจทก์มิได้บรรยายมาในฟ้อง เป็นการสืบนอกฟ้องนอกประเด็นรับฟังไม่ได้ ที่โจทก์กล่าวว่าจำเลยประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงนั้น การที่จำเลยทุบตีโจทก์บ่อยครั้งที่เกิดทะเลาะทุ่มเถียงกันเป็นของธรรมดาในชีวิตของการเป็นสามีภริยากัน และน่าจะเป็นเรื่องทำร้ายโต้ตอบซึ่งกันและกัน จำเลยคงจะไม่ทำร้ายโจทก์รุนแรงถึงแก่บาดเจ็บพฤติการณ์ฟังไม่ได้ว่าจำเลยประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง ไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยเรื่องอายุความ พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องโจทก์ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองให้เป็นพับโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยทำร้ายร่างกายโจทก์ได้รับบาดเจ็บจริงจำเลยได้ด่าบิดาโจทก์ว่าเป็นคนชิงหมามาเกิด ซึ่งเป็นการหมิ่นประมาทบิดาโจทก์อย่างร้ายแรง และจำเลยประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงและวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า แต่อย่างไรก็ดี ในชั้นอุทธรณ์จำเลยอุทธรณ์ด้วยว่าโจทก์รู้ถึงเหตุที่จะฟ้องหย่าจำเลยเกินสามเดือนแล้ว
คดีขาดอายุความซึ่งจำเลยคงจะหมายถึงสิทธิฟ้องร้องระงับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1509 แต่ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เมื่อโจทก์ไม่มีเหตุที่จะฟ้องหย่าจำเลยแล้วก็ไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยเรื่องอายุความแต่อย่างใดแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ในชั้นอุทธรณ์ เมื่อศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์มีเหตุที่จะฟ้องหย่าจำเลยได้ จึงสมควรย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชี้ขาดในเรื่องอายุความให้ครบประเด็นที่จำเลยอุทธรณ์พิพากษาว่า ให้ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยในเรื่องอายุความแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้ศาลอุทธรณ์รวมสั่งในคำพิพากษาใหม่ต่อไป
