คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า นางยาใจได้ทำสัญญากู้เบิกเกินบัญชีและสัญญากู้เงินจากโจทก์แล้วไม่ชำระหนี้ นางยาใจถึงแก่กรรม จึงขอให้บังคับจำเลยทั้งสามในฐานะทายาทของนางยาใจชำระหนี้เบิกเกินบัญชีจำนวน ๑,๑๘๐,๙๖๘.๔๗ บาท และดอกเบี้ยแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ให้การว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง ยอดหนี้เบิกเกินบัญชีไม่ถูกต้อง โจทก์ไม่มีสิทธิคิดดอกเบี้ยทบต้น และนางยาใจชำระหนี้เงินกู้แล้ว จำเลยที่ ๓ ให้การว่า นางยาใจไม่เคยกู้เงินหรือกู้เบิกเกินบัญชีหรือเพิ่มวงเงินกู้เบิกเกินบัญชี ลายมือชื่อในเอกสารท้ายฟ้องไม่ใช่ของนางยาใจหรือหากเป็นของนางยาใจก็เป็นเพราะนางยาใจถูกบุคคลอื่นหลอกลวง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามในฐานะทายาทของนางยาใจร่วมกันชำระหนี้ตามฟ้องแก่โจทก์ จำเลยที่ ๓ อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๓ ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ ๓ ฎีกาว่าการที่ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานจำเลยที่ ๓ เป็นการไม่ชอบนั้น เห็นว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้งดสืบพยานเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา เพราะเป็นคำสั่งที่ไม่ทำให้คดีเสร็จสำนวน อย่างไรก็ดีหลังจากศาลชั้นต้นได้ทำการชี้สองสถานและได้มีคำสั่งให้งดสืบพยานแล้ว จำเลยที่ ๓ ได้ยื่นคำร้องว่า ตามที่ปรากฏในรายงานกระบวนพิจารณาว่าคำให้การของจำเลยที่ ๓ ข้อ ๒ เป็นคำให้การไม่ชัดแจ้ง จึงไม่เป็นประเด็นแห่งคดีนั้น จำเลยที่ ๓ เห็นว่าคำให้การของจำเลยที่ ๓ ข้อ ๒ เป็นคำให้การที่ชัดเจนแล้ว จึงขอให้ศาลกำหนดประเด็นตามคำให้การของจำเลยที่ ๓ ข้อ ๒ เพิ่มขึ้น ดังนี้ถือได้ว่าจำเลยที่ ๓ ได้โต้แย้งคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้งดสืบพยานจำเลยที่ ๓ แล้ว จำเลยที่ ๓ ชอบที่จะยกประเด็นดังกล่าวขึ้นอุทธรณ์ฎีกาได้ ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยต่อไปจึงมีว่า คำให้การของจำเลยที่๓ ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๗ หรือไม่
พิเคราะห์แล้วจำเลยที่ ๓ ให้การว่า นางยาใจไม่ได้เป็นลูกหนี้ ไม่เคยทำสัญญากู้เบิกเกินบัญชีสัญญาเพิ่มวงเงินและสัญญากู้เงินตามเอกสารท้ายฟ้อง ลายมือชื่อในเอกสารดังกล่าวไม่ใช่ลายมือชื่ออันแท้จริงของนางยาใจ หรือหาก (นางยาใจ) จะลงลายมือชื่อไว้ก็โดยมีบุคคลอื่นหลอกลวงให้นางยาใจลงชื่อในเอกสารดังกล่าว
ศาลฎีกาเห็นว่าคำให้การของจำเลยที่ ๓ ดังกล่าวเป็นคำให้การที่ขัดกันอยู่ในตัว กล่าวคือ ถ้าลายมือชื่อในเอกสารท้ายฟ้องไม่ใช่ลายมือชื่อของนางยาใจที่แท้จริงแล้ว นางยาใจก็จะถูกหลอกลวงให้ลงลายมือชื่อในเอกสารดังกล่าวไม่ได้ คำให้การของจำเลยที่ ๓ ในข้อนี้จึงเป็นคำให้การที่ไม่ได้แสดงโดยชัดแจ้งว่าจำเลยที่ ๓ ยอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๗ วรรคสอง ถือไม่ได้ว่าจำเลยที่ ๓ ให้การปฏิเสธ และไม่เป็นประเด็นในคดีข้อเท็จจริงจึงรับฟังได้ตามฟ้องว่านางยาใจได้ทำสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชี สัญญาเพิ่มวงเงินและสัญญากู้เงินตามเอกสารท้ายฟ้องกับโจทก์จริง เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ดังกล่าวแล้วข้อต่อสู้ของจำเลยที่ ๓ ที่ว่านางยาใจมิได้ตกลงยอมปฏิบัติตามวิธีการบัญชีเดินสะพัด
ไม่ได้ตกลงเรื่องการคิดดอกเบี้ยทบต้น และโจทก์มิได้ทวงถามจำเลยที่ ๓ ก่อนฟ้อง ก็ย่อมไม่เป็นประเด็นที่จะต้องนำสืบด้วยที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้งดสืบพยานของทุกฝ่ายและพิพากษาคดีไปจึงชอบแล้ว ไม่มีเหตุที่จะย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นสืบพยานของฝ่ายใดอีก
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
