คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80,91, 288 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ,72, 72 ทวิ และเพิ่มโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 92 ด้วยจำเลยให้การปฏิเสธ แต่รับว่าเคยต้องโทษและพ้นโทษมาจริงตามฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 80, 288 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิวรรคแรก, 72 วรรคสาม, 72 ทวิ วรรคสอง ลงโทษจำคุกฐานพยายามฆ่า10 ปี ฐานมีอาวุธปืน จำคุก 6 เดือน ฐานพาอาวุธปืนจำคุก 6 เดือนรวมจำคุก 11 ปี
จำเลยเคยต้องคำพิพากษาถึงที่สุดให้ลงโทษจำคุกและได้มากระทำความผิดคดีนี้ภายในเวลา 5 ปี นับแต่วันพ้นโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 2716/2526 ของศาลจังหวัดสระบุรี จึงให้เพิ่มโทษจำเลย 1 ใน 3 ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 92 เป็นจำคุก14 ปี 8 เดือนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยใช้มีดพกสั้นปลายแหลมวิ่งไล่แทงผู้เสียหายโดยพูดด้วยว่าต้องฆ่าผู้เสียหายให้ตาย แล้วจำเลยชักอาวุธปืนลูกซองสั้นที่จำเลยพกติดตัวเป็นประจำจ้องยิงผู้เสียหาย 1 นัดแต่กระสุนปืนไม่ถูกผู้เสียหาย การที่จำเลยใช้มีดพกสั้นวิ่งไล่แทงผู้เสียหายและพูดว่าจะฆ่าผู้เสียหาย แล้วชักอาวุธปืนจ้องยิงไปทางผู้เสียหาย เช่นนี้ แสดงให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายและจำเลยได้ลงมือกระทำความผิดไปแล้ว
เมื่อผู้เสียหายไม่ถึงแก่ความตายเพราะกระสุนปืนที่จำเลยยิงไปไม่ถูกผู้เสียหาย จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหายคดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามที่จำเลยฎีกาต่อไปว่า จำเลยมีความผิดฐานมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน และพาอาวุธปืนติดตัวไปโดยไม่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 หรือไม่ในปัญหานี้เห็นว่า ในคดีอาญาโจทก์มีหน้าที่นำสืบว่าจำเลยได้กระทำความผิดตามที่โจทก์ฟ้อง แต่คดีนี้โจทก์มิได้นำสืบให้เห็นว่าจำเลยมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน และพาอาวุธปืนติดตัวไปโดยไม่ได้รับอนุญาต แม้จะฟังได้ว่าจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย และในชั้นสืบพยานจำเลย
จำเลยจะตอบคำถามค้านของโจทก์ว่า พนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาแก่จำเลยว่าพยายามฆ่ามีอาวุธปืน และเครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครอง และพาอาวุธปืนไปโดยไม่ได้รับอนุญาต และจำเลยได้ลงชื่อไว้ในบันทึกคำให้การของผู้ต้องหาเอกสารหมาย จ.5 ซึ่งปรากฏตามบันทึกดังกล่าวว่า จำเลยได้ให้การว่าจำเลยไม่เคยได้รับอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืนมาก่อนก็ตาม ก็ถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้นำสืบให้เห็นว่า จำเลยได้ให้การว่าจำเลยไม่เคยได้รับอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืนมาก่อนก็ตาม ก็ถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้นำสืบให้เห็นว่าจำเลยกระทำความผิดฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนและพาอาวุธปืนติดตัวไปโดยไม่ได้รับอนุญาต จึงลงโทษจำเลยในข้อหาความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน
เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 ดังกล่าวไม่ได้พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องข้อหาความผิดต่อพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 เพิ่มโทษจำเลย 1 ใน 3 ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 92 เป็นจำคุก 123 ปี 4 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
