คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสมคบกันทำไม้สักโดยลักลอบชักลากไม้สักในป่า และหาว่าจำเลยทำการแปรรูปไม้สักนั้นในเขตควบคุมการแปรรูปไม้ โดยไม่ได้รับอนุญาต เหตุเกิดในป่าตำบลลานหอย อันเป็นเขตควบคุมการแปรรูปไม้ซึ่งรัฐมนตรีประกาศกำหนดในราชกิจจานุเบกษาแล้ว ฯลฯ ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ ศาลชั้นต้นไม่เชื่อข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้กระทำผิดตามฟ้อง จึงพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องข้อ ๖ เรื่องแปรรูปไม้ไม่ได้รับอนุญาต และริบไม้ของกลาง ๒๐ ท่อน โจทก์จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ริบไม้ ๑๓๘ ท่อน จำเลยฎีกาว่าจำเลยไม่ผิด ศาลฎีกาคงเห็นว่า ริบไม้ ๑๓๘ ท่อนที่โจทก์ฎีกามาไม่ได้ เพราะไม่แน่ว่าเป็นไม้ที่ได้มาโดยการกระทำผิดหรือไม่ ส่วนฎีกาของจำเลยเกี่ยวกับฟ้องข้อ ๒ ข้อวินิจฉัยมีว่าป่าลานหอย เป็นเขตควบคุมการแปรรูปไม้ หรือไม่ ข้อนี้ตัวประกาศหรือสำเนาอันเจ้าหน้าที่รับรองว่าถูกต้อง โจทก์ไม่ได้แสดงให้ปรากฎ จึงจะเชื่อว่าคำพยานบุคคล ซึ่งให้การถึงข้อความประกาศมิชอบการปิดประกาศนั้นเล่า ผู้ปิดประกาศไม่มีมาเบิกความเป็นพยาน รวมความก็คือ เป็นเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยมีประกาศและปิดประกาศแล้วนั้น ฟังไม่ได้ จึงไม่มีผิดตามฟ้องข้อ ๒
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
