คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๒ พูดขอซื้อข้าวสารโจทก์ ๔๐ กระสอบ โจทก์ตกลงขายให้จำเลยที่ ๑ ได้รับข้าวสารไปจากโจทก์ ๔๐ กระสอบ ราคา ๘,๔๐๐ บาท แต่ไม่ชำระราคาตามสัญญา ขอให้บังคับ
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ ชำระราคาข้าวสาร ๘,๔๐๐ บาทกับดอกเบี้ย ส่วนจำเลยที่ ๒ ให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อตกลงจะซื้อขายข้าวสาร ๔๐ กระสอบราคากระสอบละ ๒๑๐ บาทแล้วต่อมาอีกวันหนึ่งหรือสองวัน จำเลยที่ ๑ ก็นำรถบรรทุกไปขนข้าว ๔๐ กระสอบนั้นที่โรงสีข้าวของโจทก์ดังนี้ แม้เมื่อแรกตกลงจะซื้อขายข้าวสารกัน ทั้งสองฝ่ายไม่ได้ทำหลักฐานเป็นหนังสือวางประจำหรือชำระหนี้บางส่วนก็ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๔๕๖ วรรค ๓ ก็ดี แต่ต่อมาเมื่อจำเลยที่ ๑ มารับขนข้าวสาร ๔๐ กระสอบไปจากโรงสีโจทก์แล้ว สัญญาซื้อขายเด็ดขาดก็เกิดขึ้นตาม ป.พ.พ. ๔๕๓, ๔๖๐ ทำให้สัญญาจะซื้อขายเดิมหมดสิ้นไป สัญญาซื้อขายข้าวสารกันรายนี้ เมื่อมีการส่งมอบก็เป็นอันสมบูรณ์ตามกฎหมายโดยไม่จำต้องทำเป็นหนังสือ ฉะนั้นโจทก์จึงฟ้องคดีนี้ได้ เพราะโจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าซื้อข้าวสาร ไม่ได้ฟ้องขอให้บังคับตามสัญญาจะซื้อขายเดิม ฎีกาจำเลยที่ ๑ ในปัญหาข้อกฎหมายจึงฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
