คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1831/2535

ย่อหลักกฎหมาย

ผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์ต้องเสียค่าบริการพูดโทรศัพท์ตามอัตราที่องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยกำหนด ค่าใช้บริการจึงเป็นสินจ้างและถือได้ว่าองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยเป็นผู้ค้าโดยรับทำการงานเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้น หนี้ค่าใช้บริการดังกล่าวจึงมีอายุความ 2 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 165(7).โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย ดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับโทรศัพท์ โดยเปิดให้ประชาชนทั่วไปได้เช่าและใช้บริการโทรศัพท์ จำเลยเป็นผู้เช่าใช้บริการโทรศัพท์ ต่อมาตั้งแต่เดือนเมษายน 2525 ถึงเดือนพฤศจิกายน 2527 จำเลยไม่ชำระค่าเช่าและค่าใช้บริการรวมเป็นเงิน 34,984 บาท ขอให้จำเลยชำระเงินค่าเช่าและค่าใช้บริการจำนวน 40,871 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี จากต้นเงินจำนวน 34,784 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ เพราะโจทก์เป็นผู้ค้าหรือผู้รับทำการงานเรียกเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับการจ้าง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 40,871 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงิน 34,784 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระค่าเช่า ค่าบำรุงรักษาเครื่องโทรศัพท์และอุปกรณ์ เป็นเงิน 1,600 บาท ค่าเครื่องโทรศัพท์และอุปกรณ์ของโจทก์เป็นเงิน 1,300 บาท รวมเป็นเงิน 2,900บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าหนี้ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ของโจทก์ที่จำเลยต้องรับผิดชดใช้ (หักค่าเช่าและค่าบำรุงรักษาจำนวน 1,600 บาทออกแล้ว) เป็นเงิน 33,384 บาท เกิดขึ้นระหว่างเดือนเมษายน 2525ถึงเดือนพฤศจิกายน 2527