คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าไปปลูกอาคารในที่ดินที่โจทก์มีสิทธิครอบครอง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 365, 83ให้ขับไล่จำเลยกับบริวารออกไปและให้ใช้ค่าเสียหายศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว มีคำสั่งประทับฟ้องจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิในที่ดินพิพาท จำเลยอาศัยปลูกอาคารในที่ดินของมณฑลทหารบกที่ 4 มิได้บุกรุกที่ดินโจทก์ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์มิได้ครอบครองที่พิพาท พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาว่า โจทก์ครอบครองที่พิพาทและขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้องและขับไล่จำเลยกับบริวารศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ความผิดฐานบุกรุกศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงต้องกันว่า โจทก์ไม่มีสิทธิครอบครองที่พิพาท
การกระทำของจำเลยทั้งสองไม่เป็นความผิดฐานบุกรุกหรือเป็นละเมิดทางแพ่ง พิพากษายกฟ้องเป็นการยกฟ้องโดยอาศัยข้อเท็จจริง ฉะนั้นที่โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานบุกรุกตามฟ้อง ต้องห้ามฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา(ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2517 มาตรา 8 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ส่วนคดีทางแพ่งที่โจทก์ฎีกาขอให้ขับไล่จำเลยกับบริวารออกจากที่พิพาทนั้น เห็นว่า คดีนี้เป็นคดีแพ่งที่เกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา ในการพิพากษาคดีส่วนแพ่งศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 46 ศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ไม่มีสิทธิครอบครองที่พิพาทตามที่ศาลล่างทั้งสองฟังมาดังกล่าวตอนต้น โจทก์จึงไม่มีสิทธิขับไล่จำเลย และเรียกค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสองไม่ได้ คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
