คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยซึ่งเป็นสามีที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายออกจากตึกแถวซึ่ง โจทก์มีชื่อเป็นผู้เช่ากับสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์แต่ผู้เดียว เพราะเหตุจำเลยด่าว่าและไม่ปฏิบัติหน้าที่สามีที่ดีจำเลยให้การว่า โจทก์จำเลยแต่งงานไม่ได้จดทะเบียนกัน มีบุตรด้วยกัน5 คน ได้เข้าอยู่อาศัยทำมาค้าขายในตึกแถวพิพาทซึ่งเดิมเป็นอาคารไม้ และนายอรุณน้องชายจำเลยเป็นผู้เช่า ต่อมา พ.ศ. 2497 ได้รื้อปลูกใหม่เป็นตึกแถว2 คูหา นายอรุณแบ่งให้ โจทก์จำเลยเข้าอาศัยทำการค้า 1 คูหา จน พ.ศ. 2506นายอรุณได้โอนสิทธิการเช่าให้แก่โจทก์จำเลย แต่จำเลยยอมให้โจทก์ลงชื่อรับโอนการเช่าและเป็นผู้เช่าแต่ผู้เดียวตึกแถวพิพาทเป็นทรัพย์สินที่โจทก์จำเลยทำมาหาได้ร่วมกัน
จำเลยมีสิทธิอยู่อาศัยได้ตลอดไป โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องศาลชั้นต้นงดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้ววินิจฉัยว่า โจทก์จำเลยเป็นสามีภริยา โดยมิชอบด้วยกฎหมาย โจทก์เป็นผู้ทำหนังสือสัญญาเช่าตึกแถวพิพาทจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์จังหวัดนครปฐมแต่เพียงผู้เดียว จึงมีสิทธิตามสัญญาในตึกแถวพิพาท จำเลยไม่ได้เป็นผู้เช่า ไม่มีสิทธิอยู่อาศัย พิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกไปจากตึกแถวพิพาทตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาตรวจสำนวนและประชุมปรึกษาแล้ว ปัญหาวินิจฉัยมีว่าโจทก์มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยออกจากห้องพิพาทได้หรือไม่ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์จำเลยเป็นสามีภริยาไม่ชอบด้วยกฎหมาย เกิดบุตรด้วยกัน 5 คน โจทก์จำเลยกับบุตรทั้งหมดอยู่ในห้องเช่าพิพาท และโจทก์จำเลยได้อยู่ในห้องเช่าพิพาทมาก่อนที่โจทก์ได้รับโอนสิทธิการเช่า
เห็นว่า โจทก์จำเลยได้สิทธิการเช่ามาในฐานะเจ้าของร่วมกัน โจทก์จึงฟ้องขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่าพิพาทไม่ได้ ข้อที่ว่าสิทธิการเช่าเป็นสิทธิเฉพาะตัวของผู้เช่า เป็นเรื่องระหว่างผู้ให้เช่ากับผู้เช่าที่จะยกขึ้นมาอ้างกันได้ ไม่ใช่เรื่องของเจ้าของรวมที่จะนำมาปรับแก่คดีได้ คำพิพากษาของศาลล่างทั้งสองที่ให้ขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่าพิพาทไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์
