คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยแพ้ความโจทก์ๆ จึงนำยึดช้าง ๑ เชือกเพื่อขายทอดตลาด
ผู้ร้องยื่นคำร้องขัดทรัพย์ว่าช้างเป็นของตน ทางพิจารณาได้ความว่าช้างรายพิพาทเป็นของภริยาจำเลยอันเป็นสินบริคนห์ระหว่างจำเลยกับภริยา และใช้ประกอบการอาชีพร่วมกันมา ภริยาจำเลยทราบหนี้สินรายนี้ดีแล้วจึงจัดการโอนช้างให้ผู้ร้องซึ่งเป็นบุตร์ของภริยาจำเลยอันเกิดแต่สามีเก่า ศาลฎีกาเห็นฟ้องกับศาลล่างทั้ง ๒ การโอนช้างรายนี้เป็นการสมยอมทำให้เจ้าหนี้เสียเปรียบ การโอนใช้ไม่ได้ โจทก์มีสิทธิที่จะยึดช้างรายนี้ได้ ส่วนปัญหาที่ผู้ร้องคัดค้านมาว่า คดีชนิดนี้โจทก์จะต้องฟ้องขอให้เพิกถอนการโอนช้างรายนี้ระหว่างภริยาจำเลยกับผู้ร้องเสียก่อนนั้น เห็นว่าโจทก์ยึดช้างโดยอ้างว่าเป็นของจำเลย ผู้ร้องอ้างว่าเป็นผู้ร้อง ปัญหาจึงมีว่าช้างเป็นของจำเลยหรือของผู้ร้อง ตามม.๒๘๘ แห่งประมวลวิธีพิจารณาความแพ่ง ศาลอาจชี้ขาดในปัญหานี้ได้โดยมิต้องให้ไปฟ้องขอให้เพิกถอนก่อน
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ยกคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องเสียตามศาลล่างทั้ง ๒
