คำฟ้องและคำให้การ
มูลกรณีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องจำเลยว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรม ขอให้ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าเสียหายหรือให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งและอัตราเงินเดือนไม่น้อยกว่าตำแหน่งและอัตราเงินเดือนที่โจทก์ได้รับในขณะเลิกจ้าง ซึ่งศาลฎีกาพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางที่พิพากษาให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในสภาพการจ้างและอัตราเงินเดือนไม่น้อยกว่าที่โจทก์ได้รับขณะเลิกจ้าง ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องต่อศาลแรงงานกลางว่าจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานแล้วแต่ไม่ยอมนับอายุการทำงานต่อเนื่องในระหว่างที่โจทก์ถูกจำเลยไล่ออกจากงานโดยไม่เป็นธรรมอ้างว่าไม่มีระเบียบข้อบังคับกำหนดไว้ ขอให้ศาลแรงงานกลางออกคำบังคับให้จำเลยนับอายุการทำงานของโจทก์ต่อเนื่องกัน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งยกคำร้อง
โจทก์อุทธรณ์คำสั่งต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์อุทธรณ์ว่า ตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางและศาลฎีกาที่พิพากษาให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในสภาพการจ้างและอัตราเงินเดือนไม่น้อยกว่าที่โจทก์ได้รับในขณะเลิกจ้างนั้น คำว่า "สภาพการจ้างและอัตราเงินเดือนไม่น้อยกว่าที่โจทก์ได้รับขณะเลิกจ้าง" มีความหมายอยู่ในตัวแล้วว่า เมื่อจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานแล้ว โจทก์ย่อมกลับคืนสู่ฐานะเดิมเช่นก่อนที่จะถูกจำเลยเลิกจ้างรวมทั้งการนับอายุการทำงานต่อเนื่องด้วย การที่จำเลยไม่นับอายุการทำงานของโจทก์ต่อเนื่องกัน จึงเป็นการไม่ปฏิบัติตามคำพิพากษาของศาลฎีกา
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ในคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ โจทก์บรรยายสภาพแห่งคำขอบังคับว่า ให้จำเลยชำระเงินจำนวน ๗,๑๕๙,๔๑๗.๕๘ บาท หรือให้จำเลยยกเลิกคำสั่งเลิกจ้างอย่างไม่เป็นธรรม และให้จำเลยแต่งตั้งโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งและอัตราเงินเดือนไม่น้อยกว่าตำแหน่งและอัตราเงินเดือนที่โจทก์ได้รับขณะเลิกจ้าง จะเห็นได้ว่าโจทก์หาได้มีคำขอบังคับให้จำเลยนับอายุการทำงานของโจทก์ติดต่อกันแต่ประการใดไม่ ดังนั้น ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในสภาพการจ้างเดิมย่อมหมายความว่าไม่นับอายุการทำงานของโจทก์ในระหว่างที่ถูกเลิกจ้างนั่นเอง โจทก์จึงไม่อาจขอบังคับคดีให้จำเลยนับอายุการทำงานของโจทก์ติดต่อกันได้เพราะจะเป็นการเกินไปกว่าคำพิพากษา
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
