คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ได้ตกลงขายฝากที่ดินมีโฉนด 1 แปลงไว้กับจำเลยเป็นเงิน 8,640 บาท ไม่ได้กำหนดเวลาไถ่ถอน เพื่อความสะดวกที่จำเลยจะทำสัญญาจำนองที่ดินแปลงนี้ต่อธนาคาร โจทก์จำเลยจึงได้ทำสัญญาขายกรรมสิทธิ์ที่แปลงนี้ต่อเจ้าพนักงาน โดยต่างมิได้มีเจตนาผูกพันต่อกันตามสัญญาซื้อขายนี้ บัดนี้จำเลยไม่ยอมให้ไถ่ขอให้ศาลเพิกถอนสัญญาซื้อขายจำเลยให้การว่า ได้เจตนาแท้จริงทำสัญญาขายที่ดินสัญญาทำกันเองไม่ใช่ขายฝาก เป็นเพียงคำมั่นให้โจทก์ไถ่คืนใน 1 ปี 6 เดือนเท่านั้น พ้นกำหนดแล้วและเกิน 10 ปีศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน พิพากษาว่าเป็นสัญญาซื้อขายเด็ดขาดสัญญาที่ทำกันเองไม่ใช่สัญญาขายฝาก และพ้นกำหนดแล้ว โจทก์หมดสิทธิให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า สงสัยว่าจะเป็นเรื่องนิติกรรมอำพรางตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 118 ซึ่งจะต้องพิสูจน์กันก่อน
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาพิพากษาต่อไปจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้ไม่จำเป็นที่จะวินิจฉัยว่าเป็นนิติกรรมอำพรางหรือไม่ เพราะที่จะเป็นขายฝากต้องทำต่อหน้าเจ้าพนักงานมิฉะนั้นเป็นโมฆะ โจทก์ฟ้องโดยอ้างว่าเป็นการขายฝาก แต่ความสัมพันธ์ระหว่างโจทก์จำเลยไม่มีทางเป็นขายฝากเช่นนี้ ไม่จำต้องฟังพยานหลักฐานต่อไปพิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามศาลชั้นต้น
