คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นลูกจ้างประจำของโจทก์มีหน้าที่ขับรถยนต์โดยสารประจำทาง เมื่อวันที่ 22 มิถุยาน 2521 จำเลยได้ฝ่าฝืนคำสั่งเกี่ยวกับการทำงานตามหน้าที่โดยขับรถประจำทางของโจทก์ด้วยความเร็วสูงและประมาทปราศจากความระมัดระวัง เป็นเหตุให้เกิดอุบัติเหตุชนกับรถยนต์โดยสารประจำทางอีก 2 คัน ทำให้รถของโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นเงิน 42,260 บาท เป็นการผิดวินัยอย่างร้ายแรง จึงมีคำสั่งไล่จำเลยออก เมื่อได้หักเงินที่ผู้ค้ำประกันและจำเลยได้ชดใช้ให้แก่โจทก์บางส่วนแล้วคงเหลือหนี้สินที่จำเลยจะต้องรับผิดต่อโจทก์เป็นเงิน 23,160 บาท รวมทั้งดอกเบี้ยจนถึงวันฟ้องเป็นเงิน 24,411.59 บาท ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายจำนวน 24,411.59 บาท
พร้อมด้วยดอกเบี้ยในต้นเงิน 23,160 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448ศาลแรงงานกลางพิพากษาว่าคดีไม่ขาดอายุความ ให้จำเลยชำระเงิน24,411.59 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ว่า การที่จำเลยประมาทเลินเล่อทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย แม้จะได้กระทำในขณะที่เป็นลูกจ้างโจทก์ ก็ถือว่าเป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์มิใช่ผิดสัญญาจ้างแรงงาน จึงต้องนำอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 มาปรับแก่คดีนี้นั้นพิเคราะห์แล้วโจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยเป็นลูกจ้างประจำของโจทก์มีหน้าที่ขับรถยนต์โดยสารประจำทางตามสัญญาจ้างแรงงาน จำเลยฝ่าฝืนคำสั่งเกี่ยวกับการทำงานตามหน้าที่ เป็นเหตุให้รถของโจทก์ได้รับความเสียหาย คำฟ้องของโจทก์ดังกล่าวเป็นคำฟ้องที่กล่าวหาว่าจำเลยกระทำผิดหน้าที่ บกพร่องตามหน้าที่ อันเกิดแต่สัญญาจ้างแรงงานในการขับรถ ขอให้บังคับจำเลยตามสิทธิตามสัญญาจ้างแรงงาน ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน
พ.ศ. 2526มาตรา 8(1) มิใช่คดีฟ้องเรียกค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิด จึงนำอายุความหนึ่งปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448มาปรับแก่คดีนี้หาได้ไม่ ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์มีอายุความสิบปีตามมาตรา 164 คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความนั้นชอบแล้วอุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
