คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าคณะรัฐมนตรีได้ลงมติให้จัดตั้งองค์การสรรพาหาร สังกัดในสำนักนายกรัฐมนตรี ดำเนินงานตามสำเนาหนังสือเลขาธิการคณะรัฐมนตรีตามฟ้อง จำเลยนี้ได้ยืมเงินซึ่งใช้ในราชการองค์การสรรพาหารรวมเป็นเงิน ๑๗๐,๐๐๐ บาท ต่อมาจำเลยได้ชำระเพียง ๘๘,๐๑๗ บาท ๘๐ สตางค์ โดยส่งสุกรขายให้แก่เจ้าหน้าที่ของโจทก์หักล้างเงินยืม ๘๕,๒๐๒ .๐๓ บาท ส่งให้เป็นเงินสด ๒,๘๑๔.๓๓ บาท เมื่อองค์การสรรพาหารเลิกแล้วโจทก์ทวงถาม จำเลยก็ไม่ชำระ จึงขอให้ศาลบังคับให้จำเลยชำระเงินที่ค้างพร้อมทั้งดอกเบี้ย จำเลยต่อสู้ว่าองค์การสรรพาหารได้แต่งตั้งให้จำเลยเป็นตัวแทนจัดซื้อโค สุกร ภาคกลางส่งให้องค์การ ในการนี้องค์การจ่ายเงินให้จำเลย ๑๗๐,๐๐๐ บาท โดยให้จำเลยทำใบยืมไว้ ๔ ฉบับ ซึ่งถือได้ว่าใบยืมนี้เป็นนิติกรรมอำพราง
ความจริงเป็นเรื่องตัวการจ่างเงินให้ตัวแทนและจำเลยยังได้จ่ายเงินส่วนตัวเกินไปอีก ๔๑,๖๕๐.๖๕ บาท จึงฟ้องแย้งเรียกเงินที่จ่ายเกินไปจากโจทก์ โจทก์แก้ฟ้องแย้งว่าไม่ใช่เรื่องตัวการตัวแทนแต่เป็นเรื่อง+ที่กล่าวในฟ้อง ศาลแพ่งพิพากษาว่าจำเลยยืมเงินโจทก์ไปแล้วยังชำระไม่หมด จึงให้จำเลยชำระเงินที่ค้างแก่โจทก์ตามฟ้องพร้อมทั้งดอกเบี้ย และให้ยกฟ้องแย้งจำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังคำแถลงและประชุมพิจารณาแล้วเรื่องอำนาจฟ้องตามที่จำเลยฎีกาขึ้นมาจำเลยมิได้ให้การตัดฟ้องว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยเป็นแต่กล่าวในตอนท้ายคำให้การว่า "อย่างไรก็ดีโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเป็นจำเลย " เหตุใดจึงกล่าวว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องหาได้แสดงข้ออ้างอิงแต่ประการใดไม่ ซึ่งศาลฎีกาแปลความหมายว่าจำเลยเป็นตัวแทนของโจทก์ ๆ จึงไม่มีอำนาจฟ้องหาใช่เรื่องตัดฟ้องไม่ จึงไม่มีประเด็นและมิจำเป็นที่ศาลฎีกาจะวินิจฉัยเลยไปถึงว่าโจทก์จะเป็นผู้มีอำนาจฟ้องคดีดังที่จำเลยฎีกาขึ้นมาหรือไม่ อีกข้อที่จำเลยฎีกาว่า โจทก์มีหน้าที่นำสืบเรื่องการบอกกล่าวล่วงหน้าการทวงหนี้ตามฟ้องก่อน เมื่อไม่นำสืบหาเกิดสิทธิ์ฟ้องร้องจำเลยไม่นั้น ข้อนี้ฟ้องโจทก์กล่าวไว้ชัดว่าโจทก์ได้ทำหนังสือมอบอำนาจให้เลขาธิการคณะรัฐมนตรีแจ้งให้จำเลยจัดการชำระเงินที่ค้าง
จำเลยไม่ชำระข้อนี้จำเลยมิได้ปฏิเสธหรือคัดค้านหรือแก้ว่าอย่างไรเลย จึงไม่มีประเด็นอันโจทก์จะต้องนำสืบด้วย ส่วนข้อเท็จจริงก็ได้ความว่าจำเลยนี้ได้ยืมเงินขององค์การสรรพาหารไปเพื่อซื้อสัตว์มาขายแก่องค์การ แต่เนื่องจากผู้ยืมเงินไปซื้อสัตว์ตามภูมิภาคไม่ได้ความสดวกโดยทางข้าหลวงประจำจังหวัดต้องการกักสัตว์ไว้ในท้องที่และทางพนักงานรถไฟไม่ยอมให้ตู้ขนโดยสดวกด้วย เพื่อให้ความขัดข้องนี้ผ่านไป ผู้ยืมเงินจึงได้มาขอให้ออกหนังสือแสดงว่าผู้ยืมเป็นผู้ซื้อมาขายให้แก่องค์การ องค์การจึงได้อออกหนังสือให้ ความจริงจำเลยมิใช่เป็นเจ้าหน้าที่ขององค์การและมิได้รับเบี้ยเลี้ยงเป็นแต่ยืมเงินไปซื้อมาขายให้แก่องค์การ ได้กำไรหรือขาดทุนเป็นเรื่องส่วนตัวของจำเลย ตามพฤติการณ์ที่ปรากฎมาก็มิใช่เป็นเรื่องตัวการตัวแทนตาม ก.ม.ทั้งฝ่ายจำเลยนำสืบก็ฟังไม่ได้ตามคำกล่าวแก้และฟ้องแย้ง ศาลนี้คงเห็นชอบด้วยคำพิพากษาศาลทั้งสอง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนให้จำเลยใช้ค่าทนายชั้นฎีกาแทนโจทก์อีก ๔๐๐ บาท
