คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องมีใจความว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของบรรณาธิการผู้พิมพ์ผู้โฆษณา จำเลยที่ 2 เป็นบรรณาธิการผู้ดำเนินงาน กองดำเนินการและกองจัดการ ส่วนจำเลยที่ 3 เป็นผู้สื่อข่าวของหนังสือพิมพ์ภาคใต้ ออกราย 5 วัน จำเลยทั้งสามได้บังอาจลงข้อความหมิ่นประมาทนายวีระตัณฑะปุตตะ ในหนังสือพิมพ์ดังกล่าวฉบับลงวันที่ 5 เมษายน 2510 ว่า "ผู้การเขต 10 (ตันอุยหลิม) คำรามว่า จะเอา ตร. ตชด. ออกให้หมดฐานซ้อมสมชาย อรุณรัตนา แล้วที่เฝ้าหน้าบ้านจะทำฉันท์ใด" ซึ่งเป็นข้อความที่น่าจะทำให้นายวีระ ตัณฑะปุตตะ เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่น หรือถูกเกลียดชัง เหตุเกิดที่ตำบล และอำเภอเบตง จังหวัดยะลา และอำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 328, 83จำเลยทั้งสามสู้ว่าไม่ผิด โดยเฉพาะจำเลยที่ 2 สู้ว่าไม่ได้กระทำผิดด้วยข้อเท็จจริงในคดีได้ความว่า
ผู้เสียหายในคดีนี้เป็นคหบดีชาวจีนชื่อตันอุยหลิม ได้แปลงชาติเป็นไทยใช้ชื่อ วีระ ตัณฑะปุตตะ ได้ให้ความช่วยเหลือทางราชการเป็นอันมาก จนอธิบดีกรมตำรวจได้สั่งให้ตำรวจไปอารักขาที่บ้านผู้เสียหายเป็นประจำ วันหนึ่งก่อนเกิดเหตุนายสมชาย อรุณรัตนา ผู้จัดการโรงหนังของผู้เสียหายถูกตำรวจตะเวนชายแดนทำร้าย ผู้เสียหายได้กล่าวพาดพิงถึงว่า จะเอาตำรวจตระเวนชายแดนออก ได้มีการลงหนังสือพิมพ์ถึงเรื่องนี้ จำเลยที่ 1เป็นผู้พิมพ์โฆษณา จำเลยที่ 1 เป็นผู้จัดการ ส่วนจำเลยที่ 3 เป็นผู้สื่อข่าวเรื่องนี้ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า จำเลยที่ 2 มิได้ร่วมกระทำความผิด จำเลยที่ 1 และที่ 3 ได้กระทำผิดจริงตามฟ้อง ให้จำคุกคนละ 2 เดือน ปรับคนละ 1,000 บาท
โทษจำรอไว้ 3 ปี ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2จำเลยที่ 1 และที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน แต่รองอธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์เห็นแย้งว่าควรจะยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 3 ด้วย จำเลยทั้งสองจึงได้ฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายขึ้นมาสู่ศาลฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อผู้เสียหายมีฐานะและความสำคัญดังกล่าวการที่จำเลยลงพิมพ์ข้อความดังกล่าวก็ไม่น่าจะเป็นการใส่ความอันเป็นความผิดฐานหมิ่นประมาทแต่อย่างใด เพราะบุคคลซึ่งมีฐานะและความสำคัญเช่นผู้เสียหายนี้ก็อาจจะถูกบุคคลอื่นล้อเลียนได้ ดังจะเห็นได้จากข้อความที่ว่า "ผู้การเขต 10 (ตันอุยหลิม)" ก็เป็นการล้อเลียนผู้เสียหายว่าเป็นคนใหญ่คนโตมีวาสนาเท่ากับผู้บังคับการตำรวจภูธรเขตคนหนึ่ง ซึ่งตำรวจเขต 10 ก็ไม่มี มีแต่เขต 9 จึงเห็นได้ว่าเป็นการล้อเลียนด้วยการยกยอ เพราะผู้เสียหายมีตำรวจเฝ้าบ้านถึง 6 คนส่วนคำว่า "คำราม" นั้น แม้จะหยาบคายไปบ้าง ก็ยังรวมอยู่ในการล้อเลียนทั้งหมดนั่นเอง เมื่อข้อความซึ่งจำเลยลงโฆษณาเป็นการล้อเลียนผู้เสียหายเช่นนี้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าข้อความนั้นไม่เป็นหมิ่นประมาทผู้เสียหาย
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 3เสียด้วย
