คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องและร้องเพิ่มเติมว่า เมื่อวันที่ ๒๘ พ.ค.๒๕๐๐ เวลากลางวันจำเลยกับพวกสมคบกันบุกรุกเข้าไปในเขตที่โจทก์เช่าธรณีสงฆ์ แล้วพังอ่างปูนซิเมนต์ งัดรั้วสังกะสี และทำลายต้นไม้เสียหาย ๑,๕๐๐ บาท ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๘,๓๕๙,๓๖๐,๓๖๒,๓๖๓ และ ๓๖+ ศาลแขวงนครราชสีมาไต่สวนแล้ว สั่งประทับฟ้องเฉพาะข้อหาฐานทำให้เสียทรัพย์และบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๘,๓๖๒ จำเลยปฏิเสธศาลแขวงนครราชสีมาพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลแขวงนครราชสีมามีคำสั่งว่า อุทธรณ์ของโจทก์เป็นการอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตาม พ.ร.บ.จัดตั้ง ศาลแขวงและวิธีการพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. ๒๔๙๙ มาตรา ๒๒ จึงไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์
โจทก์อุทธรณ์คำสั่ง
ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งให้ยกอุทธรณ์คำสั่งของโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าการที่ศาลแขวงนครราชสีมาพิพากษายกฟ้องโจทก์ก็โดยฟังว่า จำเลยไม่มีเจตนาจะกระทำความผิดฐานบุกรุกและทำให้เสียทรัยพ์ คำฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์คัดค้าว่า จำเลยกระทำโดยเจตนาทุจริตควรได้รับโทษ ไม่ได้โต้เถียงว่า แม้ขาดเจตนาก็ต้องมีความผิดด้วย เป็นอุทธรณ์คัดค้านในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพ.ร.บ.จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาคดีความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. ๒๔๙๙ มาตรา ๒๒ จึงให้ยกฎีกาโจทก์
