คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า จำเลยมีความผิดตาม พ.ร.บ.การพะนัน ตามที่โจทก์ฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่าการเล่นที่จำเลยเล่น ไม่ผิดกฎหมาย
ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยจำหน่ายขายเลขสลาก ๑๐๐๐ ฉะบับ มีตั้งแต่เลขหมาย ๐๐๐ จนถึง ๙๙๙ ให้แก่ผู้ซื้อ ซึ่งเรียกว่า ผู้แทงส่วนจำเลยเป็นเจ้ามือ ถ้าสลากของผู้ซื้อตรงกับเลขท้าย ๓ ตัวของสลากรางวัลที่ ๑ ของสลากกินแบ่งรัฐบาล ถือว่าทายถูก เป็นผู้ชนะ จำเลยจะต้องใช้หรือจ่ายเงินให้แก่ผู้ซื้อที่ถูกสลากเป็นจำนวน ๖๐๐ ต่อ ส่วนสลากที่ไม่ถูกเป็นอันสูญไป เห็นว่า การเล่นของจำเลยที่กล่าวมานี้เป็นการเล่นที่เสี่ยงโชค ให้เงินหรือประโยชน์อย่างอื่นแก่ผู้เล่นตามที่ระบุไว้ในลำดับเลข ๑๖ ในบัญชี ข.ท้ายพ.ร.บ.การพะนัน ๒๔๗๘ จำเลยจัดขึ้นโดยมิได้รับอนุญาตจึงเป็นความผิดตามมาตรา ๔ วรรค แห่ง พ.ร.บ.นั้น ประกอบด้วยมาตรา ๓ และมาตรา ๔ แห่ง พ.ร.บ.การพะนัน (ฉะบับที่ ๔) ๒๔๘๕
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
